Legia Warszawa
vs Wisła Płock
Czas do meczu
Ta strona używa cookie.
Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
AKCEPTUJĘ

Aktualności

2016-12-24 00:01:00

Kalendarium Stulecia Legii - 24-26 grudnia

Autor: Janusz Partyka Fot. Eugeniusz Warmiński/Archiwum Legii, pzpc.pl
24 grudnia 1929 roku urodził się Marian Zieliński – trzykrotny medalista olimpijski oraz wielokrotny triumfator mistrzostw świata i Europy w ciężarach. Przez całą swoją zawodniczą karierę – w latach 1953-1970 – występował w warszawskiej Legii. 25 grudnia 1991 roku legionista Piotr Czachowski został wybrany na piłkarza roku w Polsce w plebiscycie ''Piłki Nożnej'', zaś 26 grudnia 1988 roku Dariusz Dziekanowski otrzymał Złote Buty redakcji ''Sportu''.

Ciężarowiec Marian Zieliński przyszedł na świat w Wigilię – 24 grudnia 1929 roku w Chełmie (zmarł 13 października 2005 roku w Warszawie). Zawodnik, który przez całą swoją karierę (1953-1970) związany był w Legią Warszawa, był trzykrotnym medalistą olimpijskim, wielokrotnym medalistą mistrzostw świata oraz jednym z najbardziej utytułowanych polskich ciężarowców. Pierwszy sukces osiągnął w roku 1956, kiedy podczas ME w Helsinkach wywalczył brązowy medal w wadze piórkowej. W tym samym roku wystartował IO w Melbourne, gdzie również zajął trzecie miejsce (wyprzedzili go Isaac Berger z USA oraz Jewgienij Minajew z ZSRR). Zwyciężył także na MŚ w Warszawie (1959).

 

Ciężarowiec Marian Zieliński całą karierę zawodniczą (1953-1970) spędził w Legii Warszawa.

 

Od roku 1960 startował w wadze lekkiej. Wystąpił na IO w Rzymie (1960 – IV miejsce), w późniejszym okresie zdobywał także brązowe medale na MŚ w Wiedniu oraz Budapeszcie. W 1963 roku wywalczył drugi tytuł mistrza świata, zwyciężając w Sztokholmie. Wziął również udział w IO w Tokio (1964 – III miejsce). Ogółem zdobył dziewięć medali mistrzostw Europy: złote w latach 1959 (waga piórkowa), 1960 i 1963 (waga lekka); srebrne w latach 1966 i 1968 (waga lekka), a także brązowe w latach 1956 (waga piórkowa), 1957, 1961 i 1962 (waga lekka). Siedmiokrotnie zdobywał tytuły mistrza Polski: w 1954 i 1958 roku (w wadze piórkowej), a także w latach 1959, 1960, 1961, 1962 i 1966 (w wadze lekkiej). Bił także rekordy świata – w tym w trójboju (w wadze lekkiej) z wynikiem 417,5 kg (1963 r.).

 

Legionista był trzykrotnym brązowym medalistą olimpijskim – w Melbourne '56, Tokio '64 i Meksyku '68.

 

„Po wstąpieniu do wojska (1950) w ramach podnoszenia sprawności fizycznej Marian Zieliński zetknął się ze sportem. Idealnie zbudowanego 'piórkowca' (160 cm, 60 kg wagi) dostrzegł Klemens Roguski, który poszukiwał zawodników do sekcji Warszawskiego Okręgu Wojskowego. I tak rozpoczęła się kariera sportowa jednego z najlepszych sztangistów świata, który przeszedł do historii naszych ciężarów. Włączony do kadry narodowej, zaczął rozwijać swój talent w OPO na Bielanach (trenerzy - Augustyn Dziedzic, Karol Czarkowski) i w skromnej siłowni wojskowego klubu pod trybunami stadionu na Łazienkowskiej (Józef Styczyński). Ogromna pracowitość, także wrodzone możliwości fizyczne sprawiły, że wkrótce dokonał wyczynów, które przeszły do historii tej dyscypliny w Polsce. Zadebiutował na mistrzostwach świata i Europy w Wiedniu (1954), wygrał (mimo, iż startowali zawodnicy radzieccy) zawody zorganizowane z okazji Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie (1955) występując na pomoście w... trampkach. Z IO w Melbourne (1956) wrócił z brązowym medalem olimpijskim, jako pierwszy polski sztangista, dwa lata później (1958) podczas mistrzostw świata i Europy w Sztokholmie (mimo, iż spalił wszystkie podejścia w wyciskaniu), także jako pierwszy nasz reprezentant ustanowił rekord świata w rwaniu (110 kg). Wreszcie, jako pierwszy Polak (1959) zdobył tytuł mistrza świata w Hali Mirowskiej w Warszawie. Przez wiele lat tworzył (od 1961) wraz z Waldemarem Baszanowskim - wielkim rywalem i przyjacielem 'żelazną parę', którą znał i podziwiał cały świat. Na wielkich zawodach wygrał z nim po raz ostatni (1963) w Sztokholmie, zdobywając swój drugi i ostatni tytuł mistrza świata. Po zakończeniu kariery sportowej (1970) – trener. Zajmował się amatorsko malarstwem (kopiował obrazy dawnych mistrzów), wykonywał prace jubilerskie w srebrze, rzeźbił w drewnie. Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony m.in. złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz krzyżami: Kawalerskim i Oficerskim OOP. Laureat Medalu Kalos Kagathos (2003). Autor biograficznej książki pt. 'Medale i sztanga czyli moja przygoda z ciężarami'” – czytamy o legioniście na portalu pzpc.pl. Zmarł 13 października 2005 roku w Warszawie. Jego grób znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

 

Marian Zieliński jest jednym z najbardziej utytułowanych sportowców Wojskowych oraz polskich ciężarowców.

 

Wszystkie sukcesy sportowe Mariana Zielińskiego:

* Trzykrotny brązowy medalista olimpijski: Melbourne 1956 (waga piórkowa 60 kg – 3 m. na 21 start. z wynikiem 335 kg (105+102,5+127,5)); Tokio 1964 (waga lekka 67,5 kg – 3 m. na 20 start. z wynikiem 420 kg (140+120+160)); Meksyk 1968 (waga lekka 67,5 kg – 3 m. na 20 start. z wynikiem 420 kg (135+125+160));

* 7-krotny mistrz Polski: waga piórkowa (60 kg) – 1954 (287,5 kg), 1958 (347,5 kg), w. lekka (67,5 kg) – 1959 (370 kg), 1960 (380 kg), 1961 (375 kg), 1962 (380 kg), 1966 (420 kg);

* 4-krotny wicemistrz kraju: waga lekka (67,5 kg) – 1963 (395 kg), 1964 (420 kg), 1967 (395 kg), 1968 (410 kg);

* Brązowy medalista Mistrzostw Polski: waga lekka (67,5 kg) – 1969 (400 kg);

* 2-krotny mistrz świata: Warszawa 1959 (waga piórkowa 60 kg) – 365 kg (110+112,5+142,5); Sztokholm 1963 (waga lekka 67,5 kg) – 417,5 kg (135+122,5+160);

* 2-krotny srebrny medalista mistrzostw świata: Teheran 1965 (waga lekka 67,5 kg) – 425 kg (140+120+165); Berlin 1966 (waga lekka 67,5 kg) – 410 kg (130+120+160);

* 4-krotny brązowy medalista mistrzostw świata (wszystkie medale w wadze lekkiej 67,5 kg): Wiedeń 1961 – 395 kg (127,5+117,5 +150); Budapeszt 1962 – 405 kg (125+120+ 160); Tokio 1964 – 420 kg (140+120+160), Meksyk 1968 – 420 kg (135+125+160);

* 3-krotny mistrz Europy: Warszawa 1959 (waga piórkowa 60 kg) – 365 kg (110+112,5+142,5); Mediolan 1960 (waga lekka 67,5 kg) – 377, 5 kg (117,5+110+150); Sztokholm 1963 (waga lekka 67,5 kg) – 417,5 kg (135+122,5+160);

* 2-krotny wicemistrz Europy: Berlin 1966 (waga lekka 67,5 kg) – 410 kg (130+120+160); Leningrad 1968 (waga lekka 67,5 kg) – 405 kg (137,5+115+152,5);

* 4-krotny brązowy medalista mistrzostw Europy: Helsinki 1956 (waga piórkowa 60 kg) – 325 kg (97,5+100+127,5); Katowice 1957 (wszystkie w wadze lekkiej 67,5 kg) – 347,5 kg (110+102,5+135); Wiedeń 1961 – 395 kg (127,5+117,5+150); Budapeszt 1962 – 405 kg (125+120+160).

 

...

 

Z kolei 25 grudnia 1991 roku piłkarz Legii Piotr Czachowski został wybrany Piłkarzem Roku w Polsce w plebiscycie „Piłki Nożnej”. Jego kolega z drużyny – Wojciech Kowalczyk – triumfował w kategorii Odkrycie Roku. Piotr Czachowski urodził się 7 listopada 1966 roku w Warszawie. Legionista występował na pozycji obrońcy lub pomocnika. Jest wychowankiem stołecznego Okęcia, z Legią zdobył w 1994 roku mistrzostwo Polski. Od roku 1982 grał w reprezentacji Polski juniorów, zaś cztery lata później – w 1986 roku – zadebiutował w pierwszej jedenastce Stali Mielec (115 meczów i dwa gole).

 

Piotr Czachowski rozegrał w Legii 23 mecze, ma na swoim koncie tytuł mistrza Polski (1994).

 

W sezonie 1990/1991 przeszedł do klubu z Łazienkowskiej. W drużynie Wojskowych zadebiutował 6 marca 1991 roku w spotkaniu z Sampdorią Genua w PZP (ostatni mecz rozegrał 15 sierpnia 1993 roku – ze Stalą Mielec). Z „eLką” na piersi rozegrał 23 spotkania (w roku 1991 był podstawowym graczem zespołu, z którym doszedł do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów). Po pierwszym pobycie w Legii grał w Zagłębiu Lubin oraz we włoskim Udinese Calcio. Następne powrócił do Polski, by ponownie występować w barwach Legii – rozegrał wówczas tylko dwa spotkania, ale zapisał na swoim koncie tytuł mistrza Polski (1994). Później występował w szkockim Dundee F.C., ŁKS-ie Łódź, Aluminium Konin i Okęciu Warszawa. Karierę zakończył w roku 2004, broniąc barw KS Piaseczno. W reprezentacji Polski zadebiutował 23 sierpnia 1989 roku w spotkaniu z ZSRR (1:1) – ogółem rozegrał w niej 45 meczów (1 gol).

 

30 marca 1991 roku. Drużyna Legii przed ligowym meczem z Zagłębiem Lubin (0:0) przy Łazienkowskiej. Od lewej stoją: Dariusz Kubicki, Zbigniew Robakiewicz, Arkadiusz Gmur, Wojciech Kowalczyk, Marek Jóźwiak, Jacek Cyzio, Jacek Sobczak, Piotr Czachowski, Krzysztof Iwanicki, Leszek Pisz i Jacek Bąk.

 

„Jak byłem już starszy, z kolegami zaczęliśmy chodzić na Legię. Oczywiście żywo dopingowałem moją ulubioną drużynę. Czasy Deyny, Ćmikiewicza, Gadochy pamiętam świetnie i zawsze marzyłem, żeby kiedyś zagrać na tym samym boisku, po którym biegali oni. W najśmielszych oczekiwaniach nie przypuszczałem, że uda mi się zagrać z Manchesterem czy Sampdorią właśnie w barwach Legii i właśnie na tym stadionie. (...) Gra w Legii była moim marzeniem. Jestem warszawiakiem i to normalne, ale było mi bardzo trudno dostać się do Legii. (...) Moja droga do Legii prowadziła naokoło, przez Stal Mielec. Spędziłem tam sześć lat. Grałem w drugiej lidze, potem w pierwszej. Zawsze będę mówił, że Stal wyprowadziła mnie na piłkarskie salony. (...) Chwilę wcześniej byłem na topie, miałem swoje pięć minut i dostałem szanse na powrót z Mielca do Warszawy na zasadzie wypożyczenia. Mogłem wspomóc Legię, swój klub. Mecze z Sampdorią na zawsze pozostaną w mojej pamięci jako niesamowity sukces. Pamiętam jak Włosi przyjechali na nasz stadion w pięknych płaszczach. W blasku jupiterów na boisko wyszli Lombardo, Mancini, Vialli. Popatrzyli na siebie tak, jakby chcieli powiedzieć: 'Boże, gdzie my przyjechaliśmy? To jakiś trzeci świat!'. Podejrzewam, że nas trochę zlekceważyli. (...) Po główce Darka Czykiera, Gianluca Pagliuca puścił bramkę i poczuliśmy krew. W przerwie trener mówił: 'prowadzimy, mamy szansę wygrać, nie straćmy bramki'. Wojtek Kowalczyk wszedł w tym spotkaniu i tak się zaczęła jego kariera na światowym poziomie. Włosi byli pewni swego, te ich spojrzenia przed i po meczu. I że nie chcieli się wymieniać koszulkami. Dla nas była to przecież wielka przygoda, każdy chciał mieć taką pamiątkę. Pamiętam jak dziś rewanż w Genui, gdzie Arek Gmur chciał wymienić się koszulką z Attilio Lombardo - ten nie chciał mu jej dać. Uciekał do szatni, bo nie mógł znieść, że Polacy wyeliminowali jego świetny zespół. Gmur próbował go gonić, ale nic nie wskórał. Lombardo był tak wściekły, że biegł do szatni szybciej niż wcześniej w trakcie meczu (śmiech). Ten mecz mam nagrany i zawsze miło do niego wracam” – wspomina czasy gry w Legii na łamach Legia.com.pl Piotr Czachowski. 

 

Wojciech Kowalczyk i Piotr Czachowski po jednym z meczów reprezentacji Polski.

 

...

 

 

26 grudnia 1988 roku Dariusz Dziekanowski otrzymał Złote Buty redakcji katowickiego „Sportu”. Sylwetkę „Dziekana” przedstawiliśmy w poprzednich odcinkach naszego cyklu.

 

Dariusz Dziekanowski – zdobywca Złotego Buta redakcji „Sportu” w 1988 roku.

 

 

KSIĘGA STULECIA LEGII:


    Legia Warszawa

Komentarze użytkowników

Komentowanie wymaga zalogowania się do systemu

Legia na YouTube

Legia na Facebooku

Legia na Twitterze

FANSTORE

Cena 229
PLN
Cena 299
PLN
Cena 99
PLN