Legia Warszawa
vs Termalica
Czas do meczu
Ta strona używa cookie.
Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
AKCEPTUJĘ

Aktualności

2016-11-25 00:01:00

Kalendarium Stulecia Legii - 25 listopada

Autor: Janusz Partyka Fot. Eugeniusz Warmiński/Archiwum Legii
25 listopada 1956 roku w spotkaniu Legii z Ruchem Chorzów ostatni mecz w barwach klubu z Łazienkowskiej rozegrał Edward Szymkowiak. Bramkarz pierwszej Wielkiej Legii bronił jej barw przez trzy i pół roku, a jego licznik rozegranych spotkań dla naszego klubu zatrzymał się na liczbie 100. Z Legią zdobył dwa dublety – w latach 1955 i 1956.

Edward Szymkowiak urodził się 13 marca 1932 roku w Dąbrówce Małej (zmarł 28 stycznia 1990 roku w Bytomiu). Był pięciokrotnym mistrzem Polski w barwach trzech klubów, dwukrotnym zdobywcą krajowego Pucharu, Pucharu Rappana oraz Pucharu Ameryki. Jego pierwszym klubem była Unia Dąbrówka Mała, lecz gry w bramce nauczył się wcześniej sam.

 

Edward Szymkowiak bronił bramki CWKS Warszawa w latach 1953-1956. W sumie w barwach Wojskowych rozegrał 100 spotkań.

 

Jako 18-latek przeszedł do Ruchu Chorzów, w którym występował przez trzy sezony (rozegrał 24 mecze, zdobył wicemistrzostwo oraz dwukrotnie mistrzostwo kraju). W roku 1952 otrzymał powołanie do służby wojskowej i rozpoczął występy w GWKS Bielsko. Po roku (1953) przeniósł się do CWKS Warszawa. Henryk Szymkowiak bronił bramki Wojskowych przez trzy i pół roku, rozgrywając w sumie 100 meczów. Dwukrotnie zdobył z drużyną mistrzostwo Polski i krajowy puchar (1955, 1956).

 

Warszawska drużyna w roku 1955 przed jednym z meczów przy Łazienkowskiej. Stoją od lewej: Z. Pieda, E. Szymkowiak, H. Kempny, Z. Zieliński, L. Janeczek, H. Mahseli, J. Woźniak, E. Kowal, M. Strzykalski, A. Cehelik i L. Brychczy.

 

Z „eLką” na piersi zadebiutował 15 marca 1953 roku w spotkaniu z Lechem Poznań (ostatni mecz rozegrał z kolei 25 listopada 1956 roku — z chorzowskim Ruchem). Podczas gry przy Łazienkowskiej nastąpił największy rozwój jego bramkarskich umiejętności, był jednym z najlepszych graczy pierwszej Wielkiej Legii, prawdziwą podporą i dobrym duchem drużyny. Pomagały mu w tym wspólne treningi z Gyulą Grosicsem (bramkarzem Złotej Jedenastki Węgier) na wspólnych zgrupowaniach drużyny Legii i Honvedu Budapeszt. Doskonale bronił na linii, miał znakomity refleks i bramkarską intuicję. Był ulubieńcem kibiców, gdyż bronił bardzo efektownie. W roku 1957 reprezentował już barwy Polonii Bytom, w której grał do końca kariery (1957-1969). Do historii polskiej piłki przeszedł mecz bytomian z Górnikiem Zabrze z jesieni 1960 roku, w którym „Szymek” obronił trzy rzuty karne. Z Polonią został ponadto mistrzem Polski (1962), zdobył także Puchar Rappana (1965). Po tym sukcesie poleciał z drużyną do Stanów Zjednoczonych, gdzie uczestniczył w rozgrywkach ISL, które Polonia wygrała zdobywając Puchar Ameryki.

 

„Szymek” podczas bramkarskiej interwencji w spotkaniu z ŁKS Łódź. W barwach Wojskowych dwukrotnie zdobył mistrzostwo kraju i Puchar Polski – w latach 1955 i 1956.

 

W reprezentacji Polski legionista rozegrał 53 spotkania, w odstępie 13 lat i 125 dni – co daje mu miano najdłużej występującego bramkarza w historii polskiej kadry. Bronił m.in. w meczu z ZSRR (2:1) w 1957 roku na Stadionie Śląskim, kiedy to został przez kibiców zniesiony z boiska na rękach. Reprezentował także Polskę na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach oraz Rzymie. Czterokrotnie otrzymywał Złote Buty „Sportu” (1957, 1958, 1965, 1966). Został również uznany Zasłużonym Mistrzem Sportu i dwukrotnie odznaczony złotym medalem Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, a także Złotym Krzyżem Zasługi. Po zakończeniu kariery piłkarskiej pozostał jako szkoleniowiec w Polonii Bytom, w której trenował drużyny młodzieżowe.

 

Drużyna CWKS Warszawa z połowy lat 50. Górny rząd od lewej: Zientara, Strzykalski, Kempny, Janeczek, Mahseli, Słaboszowski. Dolny rząd od lewej: Kowal, Woźniak, Szymkowiak, Grzybowski i Pol.

 

...

 

25 listopada 1928 roku, Legia zajęła na koniec sezonu trzecie miejsce w ligowej tabeli, po raz pierwszy w historii plasując się na podium. W ostatniej kolejce podopieczni Elemera Kovacsa zwyciężyli Ruch Hajduki Wielkie (obecnie Ruch Chorzów) 5:0. Gole dla Wojskowych strzelali: Józef Nawrot (trzy) i Józef Ciszewski (dwa).

 

 

KSIĘGA STULECIA LEGII:


    Legia Warszawa

Komentarze użytkowników

Komentowanie wymaga zalogowania się do systemu

eRGie7
eRGie7
Szeregowiec
2016-11-25 00:16:00
Witam. W ostatnim zdjęciu jest błąd w opisie. To nie jest fotka z 1954 roku. Wtedy nie było jeszcze w drużynie Henryka Kempnego, a Edmund Zientara wrócił do Legii na początku 1956 roku. Pozdrawiam.

Legia na YouTube

Legia na Facebooku

Legia na Twitterze

FANSTORE

Cena 229
PLN
Cena 299
PLN
Cena 99
PLN