Legia Warszawa
vs Wisła Kraków
Czas do meczu
Ta strona używa cookie.
Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
AKCEPTUJĘ

Historia Legii Warszawa

2011-2016

Ostatnie lata śmiało możemy zaliczyć do jednych z najlepszych w historii klubu. Zarówno zdobyte trofea – trzy mistrzostwa Polski oraz pięć krajowych puchary– jak i olbrzymi krok organizacyjny Legii dają podstawy do tego, aby oczekiwać od niej bezwzględnej dominacji na krajowym podwórku, a także coraz lepszej gry w Europie. Już teraz legioniści w regularnie występują w rozgrywkach grupowych Ligi Europy, będąc coraz bliżej awansu do upragnionej Champions League.


Legioniści z Pucharem Polski zdobytym w roku 2011 po zwycięstwie nad Lechem Poznań w Bydgoszczy (1:1, k. 5:4). Trofeum trzyma kapitan "wojskowych" Ivica Vrdoljak.
Akurat po niezbyt udanym sezonie 2010/2011, 3 maja 2011 roku, w finale o Puchar Polski rozegranym w Bydgoszczy, Legia remisując w regulaminowym czasie gry 1:1 zdołała pokonać po rzutach karnych (5:4) Lecha Poznań i po raz 14. w swojej historii zdobyła to trofeum. Należy żałować, że uroczystość wręczenia pucharu zmąciły zamieszki na trybunach stadionu w Bydgoszczy. Zdobycie przez Legię PP 2011 skutecznie zaciemniło obraz fatalnej gry, jaką przez większość sezonu demonstrowali podopieczni trenera Macieja Skorży. Było to powodem, że w klubie zastanawiano się nad losem trenera. Ostatecznie dano szansę szkoleniowcowi.

21 maja 2011 roku, w dniu meczu Legia – Wisła Kraków (2:0) w rundzie wiosennej ekstraklasy, oddano do użytku ostatnią, zachodnią trybunę nowego stadionu. Przed rozpoczęciem sezonu 2011/2012 Legia pozyskała trzech nowych zawodników – Danijela Ljuboję, Michała Żewłakowa i Duszana Kuciaka. To były najbardziej trafne zakupy od chwili przejęcia Legii przez koncern ITI. Dzięki zdobyciu Pucharu Polski Legia zapewniła sobie start w rozgrywkach Ligi Europy, zaczynając przygodę od III rundy eliminacyjnej w której pokonała turecki zespół Gaziantepspor (1:0 i 0:0), by w rundzie play-off wyeliminować Spartak Moskwa. Awansując do fazy grupowej tych rozgrywek piłkarze Legii we wspaniałym stylu uczcili jubileusz 95-lecia klubu. Później awansowali z grupy C (rywalami byli w niej PSV Eindhoven, Rapid Bukareszt i Hapoel Tel Awiw, a „wojskowi” rozegrali kilka znakomitych meczów) do wiosennych rozgrywek, grając już na Pepsi Arenie (taka nazwa stadionu obowiązywała od lipca 2011 roku do stycznia 2015 r.), zapisując tym samym złotymi zgłoskami dalsze losy historii Legii.


Nowy stadion Legii w pełnej krasie.

Po wyjściu z grupy legioniści trafili na Sporting Lizbona. W pierwszym meczu rozegranym przy ulicy Łazienkowskiej „wojskowi” dość pechowo zremisowali 2:2, tracąc gola na dwie minuty przed końcem meczu. Mając w pamięci wyjazd z podobnym rezultatem na rewanż do Moskwy rok wcześniej, kibice liczyli na to, że Legii uda się osiągnąć w Portugalii korzystny rezultat. Niestety, podopieczni Macieja Skorży zagrali słabo, nie podejmując zbytniego ryzyka w ataku znów stracili gola w samej końcówce, kończąc tym samym swoją przygodę w Lidze Europy.

Co prawda ligowa runda wiosenna zaczęła się dla legionistów nie najlepiej (w pierwszym spotkaniu przegrali także z Górnikiem Zabrze 0:2), to po pogromie Śląska we Wrocławiu (4:0) w warszawskim klubie odżyły nadzieję. Pomimo odpadnięcia z pucharów ostrzono sobie zęby na tytuł mistrza Polski.


W sezonie 2011/2012 podopieczni Macieja Skorży dostali się do rozgrywek grupowych Ligi Europy. W decydujących meczach okazali się lepsi od Spartaka Moskwa – w pierwszym meczu zremisowali 2:2, w drugim zaś zwyciężyli 3:2 zdobywając bramkę (Janusz Gol) minutę przed końcem dogrywki.

W lidze i Pucharze Polski legioniści szli jak burza, nie przegrywając kolejnych 12 meczów z rzędu. Dopiero 21 kwietnia piłkarze i kibice musieli przełknąć gorzką pigułkę w postaci porażki z Lechem Poznań i to na własnym boisku (0:1). Po tym spotkaniu w szeregi Legii wkradła się nerwowość, choć nadal nikt nie wyobrażał sobie, że piłkarze mogą na finiszu przegrać tytuł. „Legia jedzie na oparach, czy da radę?” – zastanawiali się kibice i dziennikarze. Po meczu z „Kolejorzem” legioniści zmierzyli się w Kielcach z rewelacją rundy wiosennej w lidze Ruchem Chorzów. Stawką tego meczu był Puchar Polski, a – zwarzywszy na końcówkę sezonu – Legia nie była jakimś zdecydowanym faworytem tej konfrontacji. Piłkarze z Warszawy rozegrali jednak znakomite spotkanie rozbijając „Niebieskich” 3:0, bo golach Ljuboji, Radovicia i Żyro.

„Czy tak gra mistrz?” – spekulowała prasa. „Nie” – zdała się odpowiedzieć Legia w kolejnym meczu ligowym. Do Warszawy przyjechała przeciętna Jagiellonia, a zwycięstwo nad nią dawało legionistom niemal pewny tytuł. Niestety, w obecności prawie 25 tysięcy kibiców, podopieczni Macieja Skorży w 61. Minucie – za sprawą Tomasza Frankowskiego – stracili gola, który mocno skomplikował sytuację. Spięci i zdenerwowani gospodarze zdołali chwilę później odpowiedzieć golem „Ljubo”, ale to wszystko na co było stać tego wieczora legionistów. Tytuł oddalał się niczym statek niknący na tle gdańskiego portu. I właśnie do Gdańska, na spotkanie z Lechią, Legia jechała na mecz ostatniej szansy. Szansy, bowiem w tamtym sezonie chyba żadna z drużyn… nie była zainteresowana zdobyciem tytułu mistrza Polski. Wyniki innych zespołów nadal sprzyjały legionistom, ale nie sprzyjała im niestety forma, która była daleka od oczekiwań. Z trójmiasta „wojskowi” wrócili na tarczy (Lechia wygrała 1:0), tracąc ostatecznie szanse na tytuł, który powędrował do piłkarzy Śląska Wrocław. Trzecie miejsce w lidze nie zadowalało nikogo…


Po wyjściu z grupy Ligi Europy "wojskowi" trafili na Sporting Lizbona. Po remisie (2:2) w pierwszym spotkaniu przy Łazienkowskiej, w rewanży ulegli Portugalczykom (0:1) i odpadli z rozgrywek.

Po nieudanym sezonie, który zakończył się nieco wcześniej ze względu na Euro 2012 rozgrywanym w Polsce i na Ukrainie (w imprezie tej nie zagrał żaden zawodnik Legii), miało jednak miejsce wydarzenie, które trwale zapisało się w historii klubu. 6 czerwca 2012 roku przy stadionie Legii odsłonięto pomnik Kazimierza Deyny. Uroczystość poprzedził pogrzeb w Katedrze Polowej Wojska Polskiego, po którym urna z prochami tragicznie zmarłego – 1 września 1989 roku – znakomitego piłkarza spoczęła na Powązkach. Odsłonięcia pomnika dokonało czworo dzieci – adept Akademii Piłkarskiej Legii oraz troje małych kibiców klubu z Łazienkowskiej. W uroczystości wzięła udział także żona wybitnego legionisty Mariola Deyna, a także dziesiątki jego kolegów z boiska i niezliczona ilość fanów. Imieniem Kazimierza Deyny została także nazwana jedna z trybun Stadionu Wojska Polskiego.

Do sezonu 2012/2013 piłkarze przystępowali z nowymi nadziejami i nowym trenerem. Został nim ponownie Jan Urban, który pracował już z zespołem w latach 2007-2010. „Bardzo się cieszę, że dostaję drugą szansę. Wydaje mi się, że moja poprzednia ‘misja’ nie została zakończona. Chcę wywalczyć z Legią mistrzostwo Polski i wierzę, że tym razem cel zrealizuję” – powiedział Urban.  „Analizując postawę zespołu w końcówce minionego sezonu uznaliśmy, że aby realizować najwyższe cele sportowe konieczna jest zmiana, która będzie nową motywacją dla zawodników. Jan Urban to bardzo dobry i ambitny szkoleniowiec” – powiedział p.o. Prezesa Legii Piotr Zygo, który zastąpił na stanowisku Pawła Kosmalę.


6 czerwca 2012 roku przy ul. Łazienkowskiej odsłonięto pomnik Legendy Legii i Idola kibiców Kazimierza Deyny.

Zespół potrzebował nie tylko nowego trenera, ale także piłkarzy, którzy przywrócą dobrą atmosferę i blask w grze. Do drużyny przyszedł m.in. doświadczony Marek Saganowski, który miał poukładać elegijną szatnię (z Lechii wrócił także Jakub Kosecki), a z klubem pożegnały się bezproduktywne „gwiazdy” w osobach Nacho Novo i Ismaela Blanco. Legia zaczęła od mocnego uderzenia. W pierwszych rundach eliminacji do Ligi Europy odprawiła z kwitkiem Metalurgs Lipawa (2:2 i 5:1) oraz SV Ried (1:2 i 3:1), a także Okocimskiego Brzesko w rozgrywkach o Puchar Polski (4:0). Ligę także zaczęła z wysokiego „C” pokonując przy Łazienkowskiej Koronę Kielce (4:0) i wygrywając trzy kolejne mecze w T-Mobile Ekstraklasie (przegrywając jednak po drodze Superpuchar ze Śląskiem na Pepsi Arenie).


Prochy "Kaki", które przyleciały z San Diego w USA po kilkunastu latach do Polski, spoczęły w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach.

Wobec takiego stanu rzeczy „wojskowi” z nadzieją przystępowali do decydującej o awansie do grupy LE potyczki z Rosenborgiem Trondheim. Niestety, 23 sierpnia 2012 roku, w pierwszym spotkaniu przed własną publicznością piłkarze Jana Urbana tylko zremisowali z Norwegami 1:1, znów tracąc gola w końcowej fazie meczu. W rewanżu w Trondheim Danijel Ljuboja zdołał nawet odrobić straty, ale później grali już tylko gospodarze. W ostatniej minucie meczu o zwycięstwie Legii (i awansie) mógł, a nawet powinien, przesądzić młody Michał Żyro, ale z najbliższej odległości trafił… w swojego kolegę z drużyny. To było dopełnienie nieudanego meczu, a Legia ostatecznie pożegnała się – przynajmniej na rok – z Europą.

W lidze legioniści szli jak burza wygrywając kolejne spotkania, zatrzymując się dopiero na… Jagiellonii Białystok w 11. kolejce (przegrywając przy Łazienkowskiej 1:2). Fani szybko jednak zapomnieli o tej wpadce, bowiem chwilę potem „wojskowi” spektakularnie odprawili z kwitkiem Lecha przy Bułgarskiej, zwyciężając go 3:1.


Przed sezonem 2012/2013 drużynę ponownie objął duet trenerów Jan Urban – Jose Antonio Vicuna "Kibu", który zastąpił szkoleniowców Macieja Skorżę i Rafała Janasa.

Do rundy wiosennej piłkarze przystępowali więc w dobrych nastrojach i z nowym prezesem. Piotra Zygo zastąpił na tym stanowisku Bogusław Leśnodorski, który zaprowadzając nowe porządki w klubie i wokół niego momentalnie stał się pozytywną postacią w klubie, legijnym środowisku kibiców oraz dziennikarzy. Na Legii zmieniło się dosłownie wszystko, a klub bardziej niż korporacją stał się… dobrze działającą i zarządzaną sportową maszyną, z wyraźnym przesłaniem społecznej misji jaką na co dzień wykonuje.

Dobra atmosfera w klubie przełożyła się wiosną na boisko, gdzie piłkarze doznali tylko jednej porażki, przegrywając na inaugurację z Koroną w Kielcach (2:3). W maju w finałowym dwumeczu o Puchar Polski legioniści pokonali Śląsk Wrocław (2:0 i 0:1), a 24 czerwca w Łodzi (po remisie 1:1 z Widzewem, na trzy kolejki przed końcem) mogli cieszyć się wraz z kibicami z 10 tytułu mistrza Polski. Sześć punktów przewagi nad Lechem Poznań i… 20 nad trzecim Śląskiem oznaczało bezwzględną dominację Legii. Trener Urban miał jednak tyle samo zwolenników, co przeciwników... Zarzucano mu brak stylu, a tak wyraźną przewagę nad resztą stawki tłumaczono słabością naszej ligi.


Puchar Polski 2012 w rękach Legii jest!

O sile Legii jej przeciwników miały przekonać jesienne mecze w europejskich pucharach. Przetarciem do nich miał być mocno obsadzony turniej Deyna Cup, który po raz pierwszy odbył się na obiektach Legii. Oprócz gospodarzy w imprezie wzięły udział Fluminense, Partizan Belgrad i Austria Wiedeń. W spotkaniach półfinałowych Legia pokonała Partizan 2:1 (po golach Saganowskiego i Kucharczyka), a Flu zwyciężyło Austrię 1:0. W finale podopieczni Jana Urbana spotkali się więc z Brazylijczykami, których pokonali 2:0. Bramki padły łupem Janusza Gola, a także Raula Bravo – byłego piłkarza Realu Madryt testowanego latem przez warszawski klub. Puchar Deyny pozostał więc w klubie, w którym zawodnik spędził najlepsze lata swojej kariery.

Legia, jak na mistrza Polski przystało, nowy sezon rozpoczęła znakomicie. W pierwszych trzech meczach zanotowała trzy zwycięstwa, zdobywając dziewięć punktów przy imponującym bilansie bramkowym 12:1. W II rundzie eliminacji do Ligi Mistrzów legioniści zmierzyli się z walijskim The New Saints (3:1 i 1:0), zaś w kolejnej ich rywalem był mistrz Norwegii – Molde FK. Drużyna Ole Gunnara Solskjaera okazała się wymagającym przeciwnikiem. Ze Skandynawii „wojskowi” przywieźli szczęśliwy i cenny remis (1:1 po golu Vladimera Dwialiszwilego), przystępując do rewanżu w Warszawie z nadzieją i… niepewnością. Po 90 minutach gry na tablicy widniał jednak wynik 0:0, który ostatecznie dał promocję do IV rundy (oraz grupy Ligi Europy), z której już tylko krok dzielił „wojskowych” od upragnionej Ligi Mistrzów.


Na początku roku 2013 stery w klubie objął prezes Bogusław Leśnodorski.

Los przydzielił Legii mistrza Rumunii Steauę Bukareszt, zdania co do awansu były więc raczej podzielone. Po pierwszym meczu w Bukareszcie (1:1 i gol Koseckiego) optymistów nie brakowało. Kibice i dziennikarze zadawali sobie pytanie – czy to już teraz? Presja na legionistach z każdym dniem była coraz większa, a w dniu rewanżu osiągnęła apogeum. 27 sierpnia o godz. 20.45 w obecności 22 tysięcy widzów „wojskowi” stanęli do walki o sławę i wielkie pieniądze. O 20.54… było jednak już po marzeniach. Stanciu (w 7.) i Piovaccari (w 9.) pozbawili Legię złudzeń. Gospodarze co prawda zdołali odrobić straty i wyrównać stan meczu na 2:2, ale na dalsze gole zabrakło czasu i… nie pozwolili goście. Legię od Ligi Mistrzów dzieliło więcej niż jedna bramka…


W sezonie 2012/2013 legioniści po raz trzeci z rzędu zdobyli krajowy puchar. Na zdjęciu w rękach kapitana Michała Żewłakowa.

„Wojskowym” na osłodę (już bez Danijela Ljuboji, który latem pożegnał się z klubem w niezbyt przyjemnej atmosferze) pozostała liga i… Liga Europy. W T-Mobile Ekstraklasie piłkarze z „eLką” na piersi wygrywali praktycznie wszystko, w rozgrywkach Starego Kontynentu szło im jednak fatalnie. Trafili do grupy teoretycznie jakościowo podobej jak dwa lata wcześniej (Lazio, Trabzonspor i Apollon Limassol), ale zdołali w niej wygrać tylko jedno, ostatnie spotkanie na Cyprze. Pomimo dominacji w lidze i pięciopunktowej przewagi w tabeli po rundzie jesiennej Jan Urban nie zachował stanowiska pierwszego trenera Legii. W klubie uznano, że prymat w kraju jest obowiązkiem Legii, a słabe wyniki w Europie zmuszają włodarzy klubu do podjęcia roszad w sztabie pierwszej drużyny. Zimą zmienił się więc cały pion szkoleniowy Legii (nieco wcześniej z drużyną pożegnali się także dr Stanisław Machowski oraz masażyści – Jerzy Somow i Zbigniew Sęktas). Z otoczenia pierwszego zespołu pozostali jedynie dwaj trenerzy – Lucjan Brychczy oraz Krzysztof Dowhań, a także masażysta Wojciech Frukacz i kierownik drużyny Marta Ostrowska. Pierwszym trenerem został Norweg Henning Berg, a jego asystentami rodak Pal Arne Johansen „Paco” oraz Kazimierz Sokołowski.


Rok 2013 przyniósł piłkarzom z Łazienkowskiej również mistrzostwo Polski! Krajowy dublet powrócił do Warszawy po 19 latach.

9 stycznia 2014 roku – to kolejna ważna data w historii Legii. „ITI odchodzi z Legii Warszawa. Nowymi właścicielami zostali Bogusław Leśnodorski, który jest jednocześnie prezesem klubu oraz Dariusz Mioduski, m.in. wieloletni prezes firmy Kulczyk Holding. Strony transakcji uzgodniły, że nie będą upubliczniać jej wartości oraz warunków” – tę informację od samego rana podawały wszystkie media w Polsce. „Większościowym udziałowcem Legii został Dariusz Mioduski (80 proc. akcji), który zostanie Przewodniczącym Rady Nadzorczej Legii. Mniejszościowy pakiet udziałów trafił do Bogusława Leśnodorskiego, który prezesem Legii jest od grudnia 2012 roku. Na tym stanowisku pozostanie przez – minimum – najbliższe trzy lata. „Jestem bardzo szczęśliwy, bo kupno Legii jest połączeniem moich osobistych pasji i marzeń z kompetencjami, które zbierałem przez 24 lata kariery zawodowej jako prawnik, menedżer i inwestor. Mam długoterminowe i bardzo ambitne plany wobec Legii. Od ponad roku aktywnie wspieram działania zarządu jako członek rady nadzorczej i zamierzam wraz z Bogusławem Leśnodorskim kontynuować tworzenie nowego standardu zarządzania klubem piłkarskim w Polsce” – powiedział na specjalnie zwołanej konferencji prasowej przy Łazienkowskiej Dariusz Mioduski.


Z końcem "mistrzowskiego" sezonu z klubem pożegnał się napastnik Danijel Ljuboja, który przez dwa lata był gwiazdą drużyny.

Tego samego dnia także grupa ITI potwierdziła informację o sprzedaży akcji klubu. „Legia, która przez 10 lat była częścią Grupy ITI, stanowiła dla nas, jako właścicieli, wielkie wyzwanie, gdyż biznes sportowy z jednej strony rządzi się własnymi prawami, a z drugiej musi dostosować się do realiów rynkowych. Tym bardziej cieszymy się, że sprzedajemy klub, który ma zbilansowany budżet, dysponuje zapleczem w postaci nowoczesnego stadionu i jednocześnie osiąga sportowe sukcesy, będąc liderem polskiej ekstraklasy. Nowi właściciele dobrze znają spółkę i jej potencjał, bo już od 2012 roku aktywnie uczestniczą w zarządzaniu klubem. Mamy przekonanie, że zapewni to Legii dalszy rozwój, zgodny z jej ambicjami i możliwościami. Chciałbym podziękować wszystkim zawodnikom, trenerom oraz pracownikom klubu za dobrą współpracę przez ostatnią dekadę” –wypowiedział się w specjalnym komunikacie Wojciech Kostrzewa, prezes i dyrektor generalny Grupy ITI. Entuzjastycznie na tę informację zareagowało środowisko kibiców, które przez dłuższy czas minionej dekady pod rządami ITI, było skonfliktowane z byłym właścicielem Legii.


Latem 2013 roku przy Łazienkowskiej odbyła się pierwsza edycja Turnieju Deyna Cup. Puchar trafił w ręce legionistów, którzy pokonali w imprezie Partizan Belgrad i Fluminense.

Rok 2014 jest w historii klubu wyjątkowy jeszcze z jednego powodu. Lucjan Brychczy, który jest w Legii od 60 lat, stanowi jego niewątpliwą Legendę. Jest symbolem wszystkich sukcesów „wojskowych” na przestrzeni lat. Oddając mu cześć, rok 2014 nazwano Jego imieniem.

Złota gwiazdka przysługuje Legii od sezonu 2014/2015. W maju 2014 "Wojskowi" sięgnęli oficjalnie po 10. tytuł mistrza Polski.

Legia pod rządami nowych właścicieli rozpoczęła rundę wiosenną walcząc już tylko na jednym, ligowym froncie (jesienią zespół odpadł także z rozgrywek o Puchar Polski). 16 spotkań dzieliło drużynę od kolejnego triumfu w lidze, która w sezonie 2013/14 grała już na nowych zasadach. Po 30. rozegranych kolejkach w rundzie zasadniczej piłkarze Henninga Berga mieli 10 punktów przewagi nad drugim Lechem Poznań, które na skutek reformy zostały podzielone na pół (Legia wiosną przegrała tylko jeden mecz – z Jagiellonią 0:3 przy zielonym stoliku). W fazie mistrzowskiej legioniści kroczyli od zwycięstwa do zwycięstwa wciąż powiększając przewagę i nie pozostawiając złudzeń, której drużynie należy się tytuł mistrza kraju. Na trzy kolejki przed końcem sezonu „wojskowi” mogli unieść ręce w geście triumfu.



Po odpadnięciu w IV rundzie el. do Ligi Mistrzów ze Steauą Bukareszt (1:1 i 2:2), piłkarze Jana Urbana znaleźli się w rozgrywkach grupowych Ligi Europy. Tym razem grali bez fartu i bez powodzenia.

Pozostałe mecze nie miały już znaczenia, a w prestiżowym spotkaniu z Lechem przy Łazienkowskiej zwycięstwo 2:0 potwierdziło dominację na krajowym podwórku. W roku 2014 – ku uciesze warszawskich fanów – piłkarska Legia rozpoczęła współpracę z wieloma innymi sekcjami. Podpisano umowy m.in. z sekcją hokeja, koszykówki, siatkówki, rugby, waterpolo, boksu oraz pływania. Czy jest to pierwszy krok do tego, aby Legia stała się znów jedną wielką wielosekcyjną potęgą? Na to pytanie odpowie najbliższa historia.


Po nieudanej przygodzie w pucharach z klubem pożegnał się szkoleniowiec Jan Urban.


Od rundy wiosennej sezonu 2013/2014 drużynę przejął Norweg Henning Berg. Po pół roku zdobył z Legią tytuł mistrzowski i zmienił styl gry "wojskowych".


Rok 2014 ogłoszono Rokiem Legendy Legii – Lucjana Brychczego, który miał udział we wszystkich sukcesach klubu z Łazienkowskiej.


Na początku 2014 roku klub zmienił właścicieli. Po 10 latach rządów ITI, 100% akcji trafiło w ręce Dariusza Mioduskiego i Bogusława Leśnodorskiego. W Zarządzie Legii znaleźli się także Rafał Wyszomierski i Jakub Szumielewicz.


Wiosną nowy Zarząd – ku uciesze licznej rzeszy kibiców – podpisał szereg umów partnerskich z innymi sekcjami sportowymi działającymi pod szyldem Legii Warszawa.


Legia Warszawa – Mistrzowie Polski 2014!

Zanim rozpoczęły się emocje związane z rozgrywkami ligowymi w sezonie 2014/2015, legioniści po raz kolejny pukali do bram upragnionej Ligi Mistrzów. Pierwszym przeciwnikiem był irlandzki, półzawodowy zespół St Patrick’s Athletic FC, z którym Legia mierzyła się w II rundzie eliminacyjnej. Wielkim zaskoczeniem był fakt, że w pierwszym starciu, na własnym stadionie, Legia tylko zremisowała z Irlandczykami 1:1. Po tym jak bramkę otwierającą zdobył w 38. minucie Christy Fagan, goście prowadzili przez ponad połowę meczu! Dopiero w doliczonym czasie gry gola wyrównującego zdobył niezawodny Miroslav Radović. Przed meczem rewanżowym nie brakowało sceptycznych prognoz siejących defetyzm na temat sportowej formy Wojskowych. Podopieczni Henninga Berga wytrzymali jednak ciśnienie. W rewanżu udowodnili, że grając pod presją, są w stanie pokazać efektowny i co najważniejsze skuteczny futbol. W efekcie piłkarze Legii, nie pozostawili złudzeń rywalom, wygrywając 5:0.

Kolejnym rywalem z jakim musiał się zmierzyć stołeczny klub był utytułowany Celtic Glasgow. 30 lipca 2014 roku przy ul. Łazienkowskiej 3 Legia rozegrała jeden z najwspanialszych meczów w historii jej występów w europejskich pucharach. Mimo słabego początku i szybkiej utraty bramki, legioniści nie załamali się. Po dwóch bramkach Miroslava Radovicia i po jednym trafieniu Michała Żyro oraz Jakuba Koseckiego ograli Szkotów 4:1. Wynik mógł być jeszcze wyższy, gdyby Ivica Vrdoljak trafił choć jeden z dwóch wykonywanych przez niego rzutów karnych.

Rewanż i tak miał być już tylko formalnością. Na boisku wszystko przebiegało po myśli Wojskowych. Legia zagrała kolejny świetny mecz, wygrywając 2:0. Niestety, w meczu rewanżowym przez cztery minuty przebywał na boisku nieuprawniony do gry Bartosz Bereszyński, który powinien pauzować za czerwoną kartkę. UEFA podejmując decyzję o zweryfikowaniu meczu rewanżowego jako walkower na korzyść Szkotów pozostawała niewzruszona na apele legionistów, którzy poprzez znakomitą postawę sportową próbowali walczyć z bezwzględnym biurokratyzmem. Przez jedno drobne niedopatrzenie Legia po raz kolejny straciła szansę na grę w elicie. Odwołania do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu w Lozannie nie przyniosły pozytywnego zakończenia sprawy i Legia musiała zadowolić się grą w Lidze Europy, do której awansowała pokonując FK Aktobe 1:0 i 2:0 w ostatniej fazie eliminacji.

Wojskowi w grupie rywalizowali z tureckim Trabzonsporem, belgijskim Lokeren i ukraińskim Metalistem Charków. Wygrali pięć z sześciu spotkań! W pierwszych meczach legioniści ograli każdego z rywali po 1:0. W spotkaniach rewanżowych pokonali Metalist 2:1 i przegrali 0:1 z Lokeren. W ostatniej kolejce podopieczni Henninga Berga grali o pierwsze miejsce z Trabzonsporem. Legionistom wystarczał remis. Nie ograniczając się jednak do minimum, Wojskowi pokonali Turków 2:0.

W 1/16 finału legioniści wylosowali utytułowany Ajax Amsterdam, choć w tym okresie nie była to drużyna gwiazd, jak sprzed kilkudziesięciu lat. Kluczowym wydarzeniem dla rywalizacji była decyzja Berga o tym, że w obliczu medialnych doniesień o tranferze do Chin, Miroslav Radović nie będzie brany pod uwagę przy ustalaniu składu na dwumecz z Holendrami. Było to olbrzymie osłabienie naszej drużyny. Ajax, mimo że nie tak wspaniały jak kiedyś, okazał się być zespołem silniejszym, wygrywając ze stołecznym klubem 1:0 i 3:0. Prawdziwym katem okazał się być Arkadiusz Milik, który strzelił nam w dwóch meczach trzy gole. Legia odpadła z rozgrywek pucharowych, ale i tak pokazała się z bardzo dobrej strony.

W międzyczasie ruszyły rozgrywki ligowe, w których Wojskowi z początku grali nierówno. Potrafili przegrać na własnym obiekcie z przyszłym spadkowiczem z ligi - GKS-em Bełchatów, by po chwili rozgromić Górnika Łęczna 5:0. W trakcie rozgrywek, dokładnie 9 września 2014 r., do duetu właścicieli Dariusz Mioduski – Bogusław Leśnodorski dołączył Maciej Wandzel. Dzięki takiemu ruchowi nastąpiła jeszcze większa stabilizacja w organizacji i zarządzaniu Klubem. Wraz z upływem czasu nastąpiła także stabilizacja formy piłkarzy. Legia po 30 kolejkach ligowych z przewagą dwóch punktów nad drugim Lechem Poznań uplasowała się na pierwszym miejscu, odnotowując największą liczbę zwycięstw oraz strzelonych bramek.
To nie był jednak koniec rozgrywek. W pierwszym spotkaniu rywalizacji w tzw. grupie mistrzowskiej, stołeczny klub podejmował właśnie wspomnianego Lecha. „Kolejorz” wygrał to spotkanie 2:1, dzięki czemu został nowym liderem rozgrywek. Swoje kolejne mecze obie drużyny, poza 32. serią gier, regularnie wygrywały. Działo się tak aż do 36. kolejki. Wtedy to Legia tylko zremisowała wyjazdowy mecz w Gdańsku z tamtejszą Lechią.

Wobec takiego obrotu spraw, aby myśleć o mistrzostwie, Legia musiała w ostatniej kolejce ligowej pokonać Górnika Zabrze oraz wyczekiwać zwycięstwa Wisły Kraków w Poznaniu. Legia spełniła swoje zadanie i pokonała zabrzan 2:0, lecz Lech nie dał sobie wydrzeć mistrzostwa na ostatniej prostej i w efekcie tytuł mistrzowski trafił do Poznania. Na otarcie łez Legii pozostał wywalczony 2 maja 2015 roku siedemnasty w historii Puchar Polski. Jej przeciwnikiem był „Kolejorz”, z którym wygrała na Stadionie Narodowym 2:1.

Sezon później cel Klubu się nie zmienił. Legioniści po raz kolejny mieli wywalczyć dublet: zdobyć Puchar Polski oraz odzyskać tytuł Mistrza Polski. Mobilizacja była jeszcze większa, gdyż Legia Warszawa obchodziła stulecie swojego istnienia. Z tej okazji zorganizowano wiele wydarzeń oraz imprez okolicznościowych. Została także wydana nowa kolekcja odzieżowa, sami piłkarze grali w specjalnie stylizowanych trykotach meczowych nawiązujących do tradycji i bogatej historii Legii z najdawniejszych lat.

Początek sezonu Legia rozpoczęła pod skrzydłami Henninga Berga. Drużyna pod dowództwem Norwega grała jednak na tyle słabo, że po 11 kolejkach ligowych miała aż 10 punktów straty do liderującego Piasta Gliwice. Władze klubu uznały, że mistrzostwo na stulecie Klubu to obowiązek i dłużej nie mogli biernie przyglądać się kiepsko grającej drużynie. Zdecydowali się zatem na zmianę szkoleniowca. Berga zastąpił Stanisław Czerczesow. Rosjanin miał w stolicy wprowadzić rządy silnej ręki - taką renomę wypracował sobie trenując Dynamo Moskwa, Tereka Grozny czy Amkara Perm. Czerczesow natychmiast rozpoczął pasmo zwycięstw z warszawską drużyną. Zespół pod jego wodzą w kolejnych 19 kolejkach przegrał tylko dwa razy – 0:1 z Lechem Poznań oraz sensacyjnie 0:3 z Termalicą Bruk-Bet Nieciecza. Duża w tym zasługa słynnego już obozu przygotowawczego na Malcie. Piłkarze pracowali ponoć tak intensywnie, że sami obserwatorzy i dziennikarze nigdy nie widzieli tak ciężko harujących zawodników.

Wróćmy jednak do początków sezonu 2015/16. Legia, reprezentując nasz kraj na arenie europejskiej, przystąpiła tym razem do eliminacji Ligi Europy. Rozgrywki te rozpoczęła od II rundy eliminacyjnej, gdzie bez problemów po zwycięstwach 1:0 u siebie i 3:0 na wyjeździe wyeliminowała rumuńskie FC Botosani. W kolejne rundzie czekało na nich albańskie FK Kukesi. Pierwsza, wyjazdowa potyczka z tym niezbyt wymagającym rywalem zakończyła się skandalem. Przy stanie 2:1 dla Legii Ondrej Duda został uderzony niebezpiecznym przedmiotem rzuconym z trybun. W efekcie mecz został zweryfikowany jako walkower na korzyść naszej drużyny. W rewanżu Legia skromnie wygrała 1:0 po bramce Michała Kucharczyka.

Prawdziwe wyzwanie czekało na legionistów w ostatniej rundzie eliminacyjnej. Ich przeciwnikiem miała być ukraińska Zoria Ługańsk, naszpikowana m.in. piłkarzami wypożyczonymi z potęgi wschodnioeuropejskiego futbolu - Szachtara Donieck. Mimo wyjazdowej wygranej 1:0 (także po bramce Kucharczyka), w Warszawie Legię czekało bardzo ciężkie zadanie. Zoria momentami prezentowała bardzo dobry futbol, jednak Wojskowi zagrali przede wszystkim dojrzale. Ostatecznie wygrali to spotkanie 3:2.

W fazie grupowej Legii nie poszło już jednak tak dobrze. Legioniści trafili do silnej grupy, gdzie rywalizować musieli z duńskim FC Midtjylland, Club Brugge i słynnym włoskim Napoli. Nasz klub wygrał tylko jeden mecz, a cztery zremisował. Mimo że do ostatniej kolejki Wojskowi, już pod wodzą Stanisława Czerczesowa, mieli szansę na wyjście z grupy, to sromotna przegrana 5:2 ze wspomnianym Napoli przekreśliła ich nadzieje. Wszyscy w Klubie skupili się na rozgrywkach krajowych.

Ciężka praca, którą zespół wykonał z Czerczesowem podczas zimowych obozów na Malcie, się opłaciła, gdyż strata do Piasta została odrobiona z nawiązką. W grupie mistrzowskiej Legia wywalczyła sobie nawet dwupunktową przewagę nad ekipą ze Śląska. W decydujących meczach Wojskowi nie odpuścili już do samego końca, choć po przegranej z Lechią w przedostatniej kolejce, zrobiło się bardzo nerwowo. O mistrzostwie miał zadecydować domowy mecz z Pogonią Szczecin. Legioniści pewnie jednak ograli „Portowców” 3:0 i wspólnie wraz z kibicami mogli świętować 12. tytuł mistrzowski w historii. Świętowanie było zresztą godne największych mistrzów. Wydawało się, że wielka feta, która ze stadionu przeniosła się na ulice Warszawy, a następnie na Plac Zamkowy, będzie trwała wiecznie.

Wojskowi, zanim zdobyli mistrzostwo, sięgnęli po Puchar Polski. Podobnie jak przed rokiem, mierzyli się z Lechem Poznań. Mecz zakończył się zwycięstwem drużyny Czerczesowa 1:0 po bramce Aleksandara Prijovicia. Był to 18. puchar zdobyty przez warszawian. Legia pozostaje absolutnym rekordzistą pod względem liczby zdobytych krajowych pucharów. Sezon ten, okraszony wieloma sukcesami, był wyjątkowy zwłaszcza dla Jakuba Rzeźniczaka, który po zakończonych rozgrywkach został najbardziej utytułowanym legionistą w historii klubu (4x Mistrzostwo Polski, 6x Puchar Polski, 1x Superpuchar Polski).

Opracował: Wiktor Bołba.
Współpraca: Janusz Partyka, Bartosz Jabłoński.
Zdjęcia: Archiwum Legii Warszawa, Eugeniusz Warmiński, Janusz Partyka, Adam Polak, Mateusz Kostrzewa, Jacek Prondzynski, Włodzimierz Sierakowski/Fotosport.

Legia na YouTube

Legia na Facebooku

Legia na Twitterze

FANSTORE

Cena 459
PLN
Cena 89
PLN
Cena 149
PLN