Piłka nożna
Historia: Kalendarium Legii (15 września) - Debiut Przeździeckiego w reprezentacji Polski
Codziennie na Legia.com - w Kalendarium Legii - przypominać Wam będziemy istotne wydarzenia ze 104-letniej historii klubu z Łazienkowskiej przypadające na dany dzień. 15 września 1935 roku piłkarz Legii Henryk Przeździecki zadebiutował w reprezentacji Polski w spotkaniu z Łotwą (3:3). Był to jedyny występ legionisty w kadrze. Ten wszechstronnie uzdolniony sportowo zawodnik, w dodatku olimpijczyk, reprezentował nasz klub zarówno w piłce nożnej, jak i hokeju na lodzie. Przy Łazienkowskiej występował 12 lat – rozegrał 96 meczów w których strzelił sześć goli.
Henryk Przeździecki urodził się 20 lutego 1909 roku w Warszawie (zmarł 1 listopada 1977 roku, także w Warszawie). Polski hokeista i piłkarz występujący w Legii okresie międzywojennym. Oprócz tego pracownik administracyjny instytucji wojskowych, mimo nienajlepszych warunków fizycznych (165 cm / 65 kg) był wszechstronnie uzdolniony sportowo – gdyby nie wojna, osiągnąłby zapewne dużo więcej sukcesów.
Na lodowisku występował na pozycji bramkarza, na boisku pomocnika. Reprezentował barwy Legii (1926-1938 i 1945-1952) oraz AZS Warszawa (1938-1939). Wraz z hokejowym zespołem Legii dwukrotnie sięgał po mistrzostwo Polski. Był także dwukrotnym uczestnikiem igrzysk olimpijskich – w Garmisch-Partenkirchen (1936) oraz w St. Moritz (1948). W roku 1937 był w polskiej kadrze na turnieju o mistrzostwo świata.
Przeździecki jest wychowankiem stołecznego Orkanu. W roku 1935 (15 września) zagrał jedyny mecz w piłkarskiej reprezentacji Polski – z Łotwą (3:3). W roku 1939 brał natomiast czynny udział w kampanii wrześniowej (został wzięty do niewoli i resztę wojny spędził w stalagu II B Hammerstein oraz w Prenzlau). Po zakończeniu wojny kontynuował karierę w Legii (hokejową) i Syrenie Warszawa (piłkarską). Po zakończeniu kariery sportowej poświęcił się trenerce (w latach 1953-1957 szkolił hokeistów Legii i współpracował z kadrą narodową).
Ogółem w piłkarskiej Legii – jeden z głównych graczy tamtego okresu o wrodzonych cechach przywódczych – rozegrał 96 spotkań i zdobył sześć bramek. Zadebiutował 23 września 1928 roku w spotkaniu z Cracovią, ostatni mecz rozegrał zaś 1 listopada 1936 roku przeciwko Wiśle. Był piłkarzem niezwykle pracowitym i walecznym, w swoim zachowaniu bardzo impulsywny, co często kończyło się karami lub dyskwalifikacjami otrzymywanymi od sędziów. Młodszy brat Wacława (1907-1979) - piłkarza Orkanu, Legii, Warszawianki, Syreny oraz Górnika Wałbrzych.
