Historia: Kalendarium Legii (9 października): Przywódca drugiej linii

Jerzy Orłowski urodził się 16 lutego 1925 roku w Częstochowie (zmarł 28 marca 2015 roku). Był wychowankiem Skry Częstochowa, w której zaczął występować jako 14-latek w roku 1939. Z powodu wybuchu II wojny światowej musiał przerwać piłkarską karierę, którą wznowił w roku 1946. Po zakończeniu wojny powrócił więc do piłki i został zawodnikiem Concordii Zabrze, z której po pół roku ponownie wrócił do Skry. W roku 1949 przeniósł się na Łazienkowską.

„W 1949 roku Jerzy Orłowski znalazł się w zespole warszawskiej Legii. Twierdzi, że przez przypadek. Skra grała z Polonią w Bytomiu, a mecz ten obserwował Wacław Kuchar. Niedługo po tym młody zawodnik dostał wezwanie do Warszawy, do tamtejszej Skry, która grała w klasie A. Pojechał, przy okazji wstąpił na Legię, by odwiedzić kolegów. Grało tam wtedy dwóch częstochowian – Celestyn Dzięciołowski ze Skry i Ryszard Florczyk z Victorii. Gdy się dowiedzieli, po co przyjechał, zaprowadzili go do Kazimierza Górskiego. I efekt był taki, że już następnego dnia Orłowski został zawodnikiem Legii i pracownikiem Ministerstwa Obrony Narodowej. Wszedł od razu do kadry pierwszego zespołu, obok takich asów jak Waksman, Waśko, Milczanowski, Mordarski i Cyganik. Pochodzili z Krakowa, ale służbę wojskową zaczynali w Częstochowie i grali w GWKS Orzeł, zanim zostali przeniesieni do Warszawy. Wkrótce dołączył do zespołu jeszcze jeden kolega z częstochowskiej Skry – Zdzisław Łyszczarz, starszy brat Mariana. Koledzy ponoć ucieszyli się, że przybył jeszcze jeden facet, który umie grać w piłkę. Początkowo mieszkał z żoną na Czerniakowskiej 169, naprzeciwko jednostki, w tym samym domu, gdzie Górscy, Serafin, Mordarski, Waksman” – pisali o historii jego transferu do Legii dziennikarze serwisu czestochowa.sport.pl.

W drużynie Wojskowych Jerzy Orłowski zadebiutował 9 października 1949 roku w wyjazdowym spotkaniu przeciwko Cracovii. Twardo grający, nieustępliwy i niezwykle pracowity zawodnik był ostoją drugiej linii Legii przez ponad siedem lat. Łącznie w czerwono-biało-zielonych barwach zaliczył 112 występów (103 w rozgrywkach ligowych i dziewięć o Puchar Polski). Ze stołecznym klubem został mistrzem kraju i zdobywcą Pucharu Polski w sezonie 1954/1955. 8 sierpnia 1954 roku zaliczył jedyny występ w reprezentacji Polski – w remisowym spotkaniu z Bułgarią (2:2). 24 sierpnia 1957 roku rozegrał swój ostatni mecz w barwach Legii – przeciwko Gwardii Warszawa. W roku 1958, po raz trzeci został graczem częstochowskiej Skry, w której niedługo potem zakończył karierę.

Z kolei 9 października 1968 roku piłkarze Legii w rewanżowym wyjazdowym meczu w ramach rozgrywek o Puchar Miast Targowych, pokonali niemiecki zespół TSV 1860 Monachium 3:2. Gole dla zespołu trenera Jaroslava Vejvody strzelili Bernard Blaut (8), Jan Pieszko (57) i Lucjan Brychczy (89). W pierwszym spotkaniu przy Łazienkowskiej legioniści rozgromili rywali 6:0 i awansowali do kolejnej rundy.