Historia: Kalendarium Legii (16 kwietnia) - Pierwszy mecz po wojnie

I Wojskowy Klub Sportowy Warszawa był klubem jednosekcyjnym, piłkarskim, choć rolę szefa powierzono byłemu bokserowi, ppor. Julianowi Neudingowi. „W przeddzień oficjalnego zatwierdzenia WKS Warszawa płk. Stachowski awansował do stopnia kaprala Kazimierza Górskiego, który praktycznie stworzył drużynę piłkarską. 'Jesteś kapral od piłki' – powiedział po nominacji do Kazimierza Górskiego płk. Stachowski, po czym dodał: 'Rozumiesz jakiej kariery od ciebie oczekujemy? Nasz zespół ma być najlepszy w wojsku, a następnie w Polsce'. 'Ku chwale ojczyzny, obywatelu pułkowniku' – odpowiedział kapral Górski, który w drużynie WKS pełnił podwójną rolę – trenera i zawodnika” – mogliśmy przeczytać w „Naszej Legii”.

Do zawodników WKS Warszawa – poza treningami rzecz jasna – należało porządkowanie zrujnowanej w czasie wojny Warszawy. Dostali oni również polecenie doprowadzenia do porządku Stadionu Wojska Polskiego, który był poważnie zniszczony. „Renowacji wymagała płyta boiska nosząca ślady stanowisk artyleryjskich, zniszczone były częściowo trybuny, a także znajdujące się pod nimi pomieszczenia. W najlepszym stosunkowo stanie zachował się tzw. domek tenisowy, który stał się naszą główną bazą. Założono w nim stołówkę dla sportowców, którą prowadziła z ogromnym poświęceniem pani Wiernikowa, żona pierwszego po wyzwoleniu gospodarza obiektu” – czytamy w książce Kazimierza Górskiego „Pół wieku z piłką”.

Powojenne życie w Warszawie – w związku z dużo mniejszą falą zniszczeń – skupiało się na prawobrzeżnej Pradze. I właśnie tam, w połowie kwietnia 1945 roku, Legia rozegrała swój pierwszy oficjalny mecz po wyzwoleniu. Wydarzenie to miało miejsce na ruinach stolicy – na boisku w Parku Paderewskiego (dzisiejszy Park Skaryszewski), gdyż boisko przy ulicy Łazienkowskiej nie nadawało się do gry. „Z lewobrzeżnej Warszawy na Pragę, a więc i do Parku Paderewskiego, można się było dostać zbudowanym przez wojsko mostem pontonowym, a to dla pieszych nie było łatwym zadaniem, ponieważ regulujący ruchem mostu żołnierze dawali pierwszeństwo jednostkom wojskowym, których transporty kierowane były na front. Wobec czego oczekiwanie na swoją kolej przejścia na drugą stronę Wisły trwało bardzo długo. Niestety, Legia źle zaczęła, przegrywając z Okęciem 1:3” – czytamy w „NL”.

„Mecz z Okęciem miał uroczystą oprawę – grała orkiestra wojskowa, były przemówienia, wiązanki kwiatów i wcale liczna publiczność. Najważniejsze, że wystąpiliśmy w kompletnych strojach – jednolitych zielonych koszulkach i białych spodenkach, do tego wszyscy wyposażeni w buty piłkarskie, tylko skarpet nie udało się dobrać jednakowych. Spotkanie odbyło się na jedynym wówczas zdatnym do gry boisku, w Parku Paderewskiego na drugim brzegu Wisły, dokąd musieliśmy się przeprawić łodzią. Sam mecz, jak już zaznaczyłem, nie przebiegał po naszej myśli. Szczególnie dali nam się we znaki rośli i sprawni obrońcy Okęcia, rozbijający bez większego trudu wszelkie nasze poczynania ofensywne. Po powrocie na Łazienkowską nie było słów pochwały, ani dodatkowej porcji na kolację. Za to burzliwa dyskusja do późna w nocy. – Panowie jesteśmy zbyt ślamazarni, akcje budujemy tak wolno i przejrzyście dla przeciwnika, ze potrafi je bezbłędnie rozszyfrować i storpedować – mówił Grządziel. – Widzieliście z jaką łatwością wyprzedzali nas Wypijewski i Napiórkowski? Obaj wymienieni byli doświadczonymi piłkarzami, grającymi zresztą przed wojną w Legii” – pisał pan Kazimierz Górski na łamach swojej książki.

Porażka z Okęciem podziałała na piłkarzy WKS Warszawa na tyle motywująco, że wzięli się ostro do treningów. Dwa miesiące później, w czerwcu 1945 roku, I WKS Warszawa został przemianowany na WKS Legia i tym samym powrócono do dawnych tradycji sportu wojskowego.