Historia: Kalendarium Legii (26 lutego): Europejska rywalizacja Wojskowych i pożegnanie „Kiełbika”

Po porażce 0:1 w pierwszym meczu 1/8 finału rozgrywek o Puchar Miast Targowych sezonu 1968/69 z Ujpestem Budapeszt, piłkarze Legii mieli trudne zadanie w rewanżu, który odbył się 26 lutego 1969 roku. Mimo świetnej pierwszej połowy i prowadzenia 2:0 (po trafieniach Władysława Stachurskiego oraz Janusza Żmijewskiego w odstępie dwóch minut), w drugiej odsłonie to Węgrzy dyktowali warunki gry i zdołali doprowadzić do wyrównania. Gola na 1:2 strzelił A. Dunai, a rezultat ustalił na kwadrans przed końcem spotkania Solymosi, skutecznie egzekwując „jedenastkę”.

1/8 finału Pucharu Miast Targowych

Ujpest Budapeszt – Legia 2:2 (0:2)
Bramki: A. Dunai 66', Solymosi 75' k. – Stachurski 40', Żmijewski 42'

Ujpest: Szentmihalyi – Kaposzta, Solymosi, Bankuti, E. Dunai – Goeroecs, Nosko, Fazekas, Bene – A. Dunai, Zambo.
Legia: Grotyński – Stachurski, Zygmunt, Niedziółka, Trzaskowski – Z. Blaut, Deyna, B. Blaut, Żmijewski – Brychczy, Pieszko.

Sędzia: Linemayr (Austria), Widzów: 20000 

***

W rewanżowym spotkaniu 1/16 finału rozgrywek Ligi Europy UEFA, rozegranym 26 lutego 2015 roku, legioniści ulegli Ajaksowi Amsterdam 0:3 (w pierwszym spotkaniu 0:1). „Prawdopodobnie był to najgorszy początek meczu, odkąd prowadzę Legię” - podsumował spotkanie trener gospodarzy Henning Berg. „Rywal był nieco lepszy w obronie. Obydwa spotkania były raczej wyrównane, lecz zbyt szybko traciliśmy gole” - dodał Norweg.

W 11. minucie Michał Żyro dał się przepchnąć rywalowi i się przewrócił. Milik pognał z piłką na bramkę. Łukasz Broź z Jakubem Rzeźniczakiem cofali się i przyglądali, jak były gracz Górnika Zabrze układa sobie futbolówkę do strzału. Uderzenia w środek bramki Dusan Kuciak nie obronił. Tuż przed końcem pierwszej połowy Dossa Junior też dał się ograć Milikowi i ten zdobył swoją drugą bramkę. Wcześniej po faulu na nim i dośrodkowaniu z rzutu wolnego gola strzelił obrońca Nick Viergever. – Czy spodziewałem tak łatwego meczu? Nie, absolutnie. Liczyłem na jednego gola, a udało nam się strzelić trzy - ocenił trener Ajaksu Frank de Boer.

1/16 finału Ligi Europy UEFA

Legia Warszawa – Ajax Amsterdam 0:3 (0:3)
Bramki: Arkadiusz Milik 11', 42', Nick Viergever 13' 

Legia: Kuciak – Broź, Rzeźniczak, Junior, Guilherme – Jodłowiec, Vrdoljak, Żyro (60' Kosecki), Masłowski (72' Pinto), Kucharczyk – Sa (60' Saganowski).
Ajax: Cillessen – van Rhijn, Veltman (72' van der Hoorn), Viergever, Boilesen – Bazoer, Serero, Klaassen (46' Sinkgraven), El Ghazi – Milik, Kishna (79' Andersen).

Sędzia: David Fernandez Borbalan (Hiszpania), Widzów: mecz bez udziału publiczności

***

Z kolei 26 lutego 2013 roku, przed meczem Legia Warszawa – Olimpia Grudziądz w rozgrywkach o Puchar Polski, oficjalnie pożegnano Tomka Kiełbowicza - zawodnika, który spędził przy Łazienkowskiej 12 lat. Kibice na całym stadionie skandowaniem i gromkimi brawami przyłączyli się do podziękowań dla „Kiełbika” za jego grę i wkład w sukcesy klubu z Łazienkowskiej.

Tomasz w barwach Wojskowych rozegrał 339 meczów i strzelił 19 goli. Przez 12 lat gry z „eLką” na piersi trzykrotnie świętował zdobycie mistrzostwa Polski, tyle samo razy krajowego pucharu oraz po razie Pucharu Ligi i Superpucharu. Do Legii trafił zimą 2001 roku, kiedy trenerem Wojskowych był Franciszek Smuda.

„Ściska w gardle i sercu, ale nic nie trwa wiecznie. Młodzi naciskają coraz bardziej, więc czas zwolnić im miejsce w kadrze” - mówił w lutym 2013 roku. „Jestem dumny, że przez 12 lat mogłem reprezentować barwy Legii. To zdecydowanie najlepsze i najpiękniejsze lata w karierze. Ostatni mecz w barwach Legii zagrałem w dniu, w którym urodził mi się syn (2 grudnia 2012 roku, Legia – Ruch). Ten moment zapamiętam do końca życia” - kontynuował „Kiełbik”. Obecnie utytułowany legionista pracuje w Legii i zajmuje się skautingiem.

***

26 lutego 1926 roku, z okazji 10. rocznicy powołania Drużyny Legionowej, po raz czwarty w historii zmodyfikowano klubowy herb, dodając do niego historyczny czarny pas ukośnie przecinający biało-zieloną tarczę. Było to nawiązanie do pierwszych strojów legijnych pionierów z czasów wołyńskich. Kolor czarny dodano także do ówcześnie obowiązujących barw statutowych. Podobnie jak nowe godło przetrwały one (bez żadnych modyfikacji) do momentu zawieszenia działalności klubu – co nastąpiło tuż przed wybuchem II Wojny Światowej – a następnie po jego reaktywowaniu, czyli do listopada 1949 roku.