EUGENIUSZ MICHALAK (1908 – 1988)

1908 – 1988

Legionistą został w 1928 r. Wraz z innymi zbuntowanymi kolarzami WTC ostatniego dnia roku 1927 założyli sekcję kolarską w Legii. Miał wówczas 21 lat. Kilka miesięcy wcześniej wystąpił w IO w Amsterdamie. W tym czasie dopiero na dobre zaczynał karierę, której przebieg pozwala wskazać go jako najbardziej utytułowanego kolarza Legii w okresie międzywojennym. Był   zawodnikiem niezwykle wszechstronny. Największe sukcesy święcił w wyścigach przełajowych – zdobył trzy tytuły mistrza kraju, i na torze – raz triumfował w torowym wyścigu długodystansowym, a raz (wspólnie z Arturem Puszem) w tandemach. Koszulki z białym orłem przyznawanej mistrzom nie wywalczył tylko na szosie, jednak i na niej czuł się znakomicie. W MP 1931 był tuż za podium, w wyścigu Kraków–Zakopane (nieoficjalnych górskich MP) dwukrotnie był drugi, największym sukcesem okazało się natomiast zajęcie 2. miejsca w wieloetapowym Biegu Dookoła Polski w 1929 r.

Zwracał na siebie uwagę nie tylko wyczynami na rowerze. Michalak zarżnął się rozhukanym temperamentem (...). Tak świetnie wytrenowane nogi, i tak samopas puszczony języczek! – pisał „Przegląd Sportowy” (55/1933) o dyskwalifikacji nałożonej na legionistę przed MP 1933 za kontrowersyjne wypowiedzi. W barwach Legii jeździł 6 lat. Kiedy w klubie zaczął się kryzys, odszedł. Od 1933 r. startował m.in. jako zawodnik Fortu Bema i Syreny, z którymi sięgał po tytuł w wyścigach drużynowych. O tym, że  miał – jak pisano w „Przeglądzie Sportowym” – „wytrenowane nogi”, przekonywał także w zawodach panczenowych, w których trzy razy sięgał po mistrzostwo Polski, ale w barwach Polonii.