KAZIMIERZ GÓRSKI (1921 – 2006)

1921 – 2006

Wychowanek RKS Lwów, klubu istniejącego od 1921r. przy lwowskich zakładach taboru tramwajowego. Urodził się w tym samym roku, był zatem rówieśnikiem swojego pierwszego klubu, a jak się później okazało, również jego najbardziej znanym wychowankiem. 
 
Po wojnie trafił do Legii – Górski był w niej od reaktywacji klubu w 1945r. i pozostał także po demobilizacji (1946) jako grający instruktor piłkarski. Występował przeważnie na pozycji prawego łącznika aż do 1954r. Mimo że był piłkarzem bramkostrzelnym, nie zdołał przebić się do reprezentacji. Zagrał w niej tylko raz w przegranym 0:8 meczu z Danią (1948). 

Znacznie lepiej jest pamiętany z kariery trenerskiej, którą rozpoczął w 1955r. Prowadził kadrę juniorską różnych kategorii wiekowych oraz młodzieżową U-23, a zwieńczeniem pracy dla GKKF i PZPN było powołanie go na funkcję selekcjonera pierwszej reprezentacji Polski, którą sprawował w latach 1970–76. Trzykrotnie obejmował też pierwszą drużynę Legii – krótko od stycznia do kwietnia 1959r., następnie od stycznia 1960 do końca grudnia 1962r. oraz od początku 1981 do połowy 1982r. 

Górski stał się twórcą największych sukcesów reprezentacji Polski, zdobywając z nią dwukrotnie medale olimpijskie (złoty na IO1972 w Monachium i srebrny  na IO1976 w Montrealu)  oraz srebrny medal za 3. miejsce na MŚ1974 w RFN. 

Odnosił również znaczące sukcesy jako trener zespołów klubowych w Grecji, zdobywając tytuł mistrzowski z Panathinaikosem Ateny (1977/78) oraz Olympiakosem Pireus (1983). Po zakończeniu kariery trenerskiej działał w PZPN, pełniąc w latach 1991–96 funkcję prezesa. Za wybitne zasługi dla polskiego sportu został trzykrotnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (I, II i III klasy) oraz przyznawanym przez UEFA dla wybitnych postaci futbolu Rubinowym Orderem Zasługi. Jego imieniem został nazwany Stadion Narodowy w Warszawie, przed którym znajduje się jego pomnik.