WACŁAW PRZEŹDZIECKI (1907 – 1979), HENRYK PRZEŹDZIECKI (1909 – 1977)

1907 – 1979, 1909 – 1977

Zarówno Wacław jak i Henryk grę w piłkę rozpoczęli jako nastolatkowie w gimnazjum Kulwiecia, które w latach 20. Stało się kuźnią młodych talentów. Pierwszym klubem Wacława była warszawska szkolna drużyna Jutrzenki. Grał w niej przez 2 lata, do 1923 r. Następnie przeniósł się do akademickiego Orkanu Warszawa. Najdłużej grał w Legii, do której wstąpił w 1926 r. Przez 12 kolejnych lat występował w barwach Wojskowych nie tylko w spotkaniach ligowych. Zagrał także w 25 meczach międzynarodowych, 18 razy w reprezentacji Warszawy i raz w reprezentacji Polski. W Legii znalazł też swoją pierwszą pracę – od 1928 r. był zatrudniony w sekretariacie sekcji tenisowej. W przedwojennych gazetach nazywano go Przeździeckim I, w odróżnieniu od młodszego brata Henryka, Przeździeckiego II, również zawodnika piłkarskiej pierwszej drużyny. Wacław grał najczęściej na pozycji łącznika lub środkowego pomocnika. Henryk był pomocnikiem. Obaj bracia należeli zarówno do sekcji piłkarskiej jak i hokejowej. W umiejętnościach piłkarskich Wacław przewyższał brata, za to w hokeju pozostał w cieniu Henryka, doskonałego bramkarza. Zdarzało się, że obaj reprezentowali Legię również w tenisie stołowym (kilka meczów zespołowych w 1928 r.).

Obaj bracia związali się z Legią na dobre i złe. Wacław Jako jeden z nielicznych doświadczonych zawodników pozostał w drużynie również po 1936 r., gdy jedyny raz w historii spadła z ligi, a także później, gdy przechodziła poważne załamanie formy. Dopiero po wycofaniu zespołu z rozgrywek w 1938 r. przeniósł się do Warszawianki, w której do wybuchu wojny rozegrał kilka meczów. Stanisław Mielech (założyciel Legii, dziennikarz, kronikarz) wspominał Wacława Przeździeckiego jako najwierniejszego z wiernych. W 1938 r. Wacław Przeździecki został grającym trenerem Legii i po raz pierwszy spróbował pracy jako szkoleniowiec. Jak się okazało, wcale nie po raz ostatni. Po wojnie, od 1962 r. przez pewien czas prowadził młodsze drużyny piłkarskie w Legii. Podczas okupacji niemieckiej brał udział w konspiracyjnych rozgrywkach, występując w drużynach KS Okęcie i KS Radość. Był uczestnikiem powstania warszawskiego. W latach 1945–46 występował w Syrenie Warszawa, by od następnego roku zająć się pracą trenerską. Prowadził m.in.: Marymont, Start Wilanów, Skrę, Drukarza, Piasta Piastów, Warszawiankę i KS Radość. 

Henryk Przeździecki mimo, że w Legii piłkarskiej pozostawał w cieniu brata, to w sukcesach sportowych poza klubem go prześcignął. Był trzykrotnym mistrzem Polski w hokeju, reprezentantem Polski zarówno w piłce nożnej, jak i w hokeju na lodzie oraz dwukrotnym olimpijczykiem z olimpiad zimowych w Garmisch Partenkirchen w 1936 r. i Saint Moritz w 1948 roku. W latach 1953-1957 Henryk był trenerem drużyny hokeja Legii oraz pełnił obowiązki selekcjonera drużyny narodowej. Był uczestnikiem wojny obronnej Polski 1939 roku, jako żołnierz 30 Pułku Strzelców Kaniowskich, a później obrońcą Warszawy, aż do kapitulacji miasta. Aresztowany trafił do niemieckiej niewoli gdzie w obozach Hammerstein i w Prenzlau spędził 6 lat. Henryk Zmarł 1 listopada 1977 roku, Wacław dwa lata później, 25 października 1979 r.