Historia: Kalendarium Legii (6 stycznia): Rumuński szkoleniowiec i narodziny silnej pięści

Niezła postawa piłkarzy Legii w rozgrywkach ligowych i o Puchar Polski w roku 1963, nie była jednak gwarantem pracy z zespołem dla trenera Longina Janeczka. Jeszcze podczas rozgrywek ligowych w tajemnicy rozpoczęto więc pertraktacje z Virgilem Popescu. Gdy na skutek ciężkiej pracy trenera Janeczka gra zawodników Legii nabrała rumieńców... zdecydowano się na zmianę szkoleniowca. Janeczka zastąpił Virgil Popescu. Zmiana trenera nie wyszła jednak na dobre – Wojskowi przegrywając ostatecznie wiele meczów stracili szanse na mistrzowski tytuł. Rekompensatę takiego stanu rzeczy stanowił tytuł najlepszego strzelca wywalczony przez Lucjana Brychczego (18 goli) oraz Puchar Polski.

Zdobycie krajowego trofeum w sezonie 1963/1964 było jedynie nagrodą pocieszenia. Legioniści długo męczyli się jednak z Polonią Bytom w finale rozgrywanym na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie, wygrywając dopiero po dogrywce 2:1. Choć mecz rozgrywano późną wiosną, 1 maja 1964 roku, kończono go w ciemnościach. Zwycięskiego gola dla Wojskowych strzelił dopiero w 118. minucie meczu Henryk Apostel. Zdobywając trofeum legioniści reprezentowali Polskę w rozgrywkach o Puchar Zdobywców Pucharów. Ich przeciwnikiem była austriacka Admira Wiedeń. Po niezłej grze podopieczni Popescu wygrywając w Wiedniu 3:1 (gole: Brychczy i Żmijewski – dwie) oraz 1:0 w Warszawie (gol Brychczy), zostali pierwszą drużyną z Polski, która awansowała do drugiej rundy europejskich pucharów. Kolejnym rywalem Wojskowych był turecki Galatasaray Stambuł, z którym by awansować do dalszych gier PZP, legioniści musieli rozegrać aż trzy mecze: w Warszawie (2:1), w Stambule (0:1) i decydujący zwycięski (1:0) na neutralnym stadionie w Bukareszcie. Na ćwierćfinale PZP przygoda Legii się skończyła – zbyt silny okazał się niemiecki zespół TSV 1860 Monachium. W pierwszym meczu w Warszawie Legia przegrała 0:4. „W międzyczasie trzeci bramkarz Legii Władysław Grotyński w wojskowej kantynie poważnie poturbował jednego z zapaśników, za co trafił do 'ancla'. W obawie przed monachijskim blamażem zdesperowany trener Virgil Popescu szukał pomocy wśród... dziennikarzy. Ci podpowiedzieli mu, że w wojskowym areszcie siedzi całkiem niezły bramkarz Grotyński. Trener posłuchał, wyciągnął bramkarza z ponurej celi, Legia zremisowała w Monachium 0:0, a były aresztant i debiutant w legijnej bramce został okrzyknięty najlepszym zawodnikiem meczu. Od tamtej pory Władysław Grotyński na długie lata został pierwszym bramkarzem Legii” – czytamy w tekście Wiktora Bołby w Naszej Legii.

Po zakończeniu sezonu (30 czerwca 1965 roku) w którym uznano iż rumuński szkoleniowiec Virgil Popescu nie spełnił oczekiwań, działacze z Łazienkowskiej rozwiązali z nim umowę, a prowadzenie drużyny powierzono trenerowi rezerw Ignacemu Ordonowi. Popescu został asystentem w Partizanie Belgrad (w swojej trenerskiej karierze prowadził jeszcze takie drużyny jak Vojvodina Novy Sad, Juventus Bukareszt, Partizan Belgrad, Rijeka, St. Gallen, Morocco Olympic, Wormatia Worms, KAC Kenitra i JSK Kabylie). Bilans Virgila Popescu w Legii - 53 mecze: 25 zwycięstw, 12 remisów, 16 porażek.

***

6 stycznia 1933 roku urodził się w Kielcach znakomity polski bokser, wieloletni pięściarz Legii oraz reprezentacji Polski Leszek Melchior Drogosz. Drogosz, zwany „Czarodziejem ringu” to trzykrotny mistrz Europy, brązowy medalista olimpijski, a także wielokrotny medalista mistrzostw Polski. W swojej karierze był także niezawodowym aktorem, który grał kilka epizodów w polskich filmach.

Treningi bokserskie Drogosz rozpoczął w 1948 roku, a już dwa lata później został mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej. Jako 19-latek zadebiutował w kadrze Polski podczas międzypaństwowego meczu pomiędzy reprezentacją Polski B a Węgrami w Budapeszcie (w nagrodę za dobrą postawę w walce z doświadczonym Solyomą otrzymał... dzieła Włodzimierza Lenina i Karola Marksa).

W roku 1953 roku jeden z najlepszych pięściarzy w historii Polski reprezentował nasz kraj podczas mistrzostw Europy w Warszawie. W wadze lekkopółśredniej w pierwszym starciu pokonał Wiktora Miednowa, a następnie zwyciężył Belga Marcela van der Keere i Rumuna Francisca Ambrusa. W finale zwyciężył Terrego Milligana i zdobył złoty medal. Swój sukces powtórzył także w Berlinie Zachodnim w roku 1955, kiedy to po raz drugi został mistrzem kontynentu, zwyciężając w finale Węgra Pala Budaiego. Trzeci złoty medal mistrzostw Europy (już w wadze półśredniej), wywalczył w roku 1959 w Lucernie. W półfinale zwyciężył Bruno Guse, zaś w rozstrzygającym pojedynku okazał się lepszy od Carmelo Bossiego.

Leszek Drogosz aż trzykrotnie reprezentował biało-czerwone barwy podczas igrzysk olimpijskich. W roku 1952 w Helsinkach dotarł do ćwierćfinału, gdzie uległ późniejszemu finaliście, Włochowi Sergio Caprariemu. Cztery lata później w Melbourne przegrał już w pierwszej swojej walce – z Wladimirem Jengibarjanem. Największy sukces na IO odniósł w roku 1960, kiedy wywalczył w Rzymie brązowy medal w wadze półśredniej, przegrywając dopiero w półfinale po kontrowersyjnym werdykcie z Jurijem Radoniakiem.

W swojej bogatej karierze pięściarskiej reprezentował barwy Stali SHL Kielce, Legii Warszawa (trzykrotnie zdobył z nią drużynowe mistrzostwo Polski –  w latach 1954, 1955 i 1956), ŁTS Łabędy oraz Błękitnych Kielce. Ośmiokrotnie wywalczył także tytuł indywidualnego mistrza Polski: 1953 (waga lekkopółśrednia), 1954, 1955, 1958, 1960, 1961, 1964 i 1967 (waga średnia).

Wystąpił w reprezentacji Polski 33 razy – 31 walk wygrywając i dwa razy ulegając rywalom. W karierze stoczył w sumie 377 pojedynków, z których wygrał 363, a przegrał 14. Po zakończeniu kariery zawodniczej pełnił rolę trenera Błękitnych Kielce i Igloopolu Dębica. „Był zwycięzcą plebiscytu na najlepszego sportowca Polski 'Przeglądu Sportowego' w 1953 roku. W 1954 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu, zaś w 1996 Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1953), Krzyżem Kawalerskim (1960) i Oficerskim (2001), Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem 30-lecia Polski Ludowej” – wymienia jego zasługi wikipedia. Zmarł 7 września 2012 roku. Sześć dni później prochy Leszka Drogosza spoczęły na Cmentarzu Nowym w Kielcach.