Historia: Kalendarium Legii (13 kwietnia) - Bohater rywalizacji stulecia

Zbigniew Robakiewicz urodził się 28 listopada 1966 roku w Opocznie. Karierę piłkarską rozpoczął w Łódzkim Klubie Sportowym. Przez 2,5 roku rozegrał w ŁKS-ie 28 meczów w ekstraklasie. W przerwie zimowej sezonu 1986/1987 przeszedł do warszawskiej Legii, gdzie w błyskawicznym tempie rozwinęła się jego zawodowa kariera.

Bramki Legii bronił przez dziewięć lat, trzykrotnie zdobywając mistrzostwo Polski (1993, 1994, 1995), czterokrotnie Puchar Polski (1989, 1990, 1994, 1995) oraz dwukrotnie Superpuchar Polski (1990, 1995). Z „eLką” na piersi wystąpił w 250 oficjalnych meczach. 13 kwietnia 1994 roku zadebiutował w pierwszej reprezentacji Polski w meczu z Arabią Saudyjską w Cannes, wygranym przez Polaków 1:0.

Przy Łazienkowskiej był bohaterem bodaj największej rywalizacji o miejsce w składzie w historii klubu. Przez sześć lat walczył o pozycję numer jeden w bramce z Maciejem Szczęsnym, częstokroć polegającej na zasadzie gry do pierwszego błędu. Nie służyło to ani jednemu, ani drugiemu. Obydwaj źle znosili tę walkę, popełniając proste błędy wynikające ze stresu.

Przed sezonem 1995/1996 Zbigniew Robakiewicz powrócił do ŁKS-u, występując we wszystkich 34 spotkaniach ligowych. W kolejnym sezonie wyjechał do Grecji – do I-ligowego Iraklisu Saloniki. Wówczas zaczęły się jego problemy ze zdrowiem i doświadczony bramkarz powrócił do kraju – z powrotem do Legii. W rundzie wiosennej sezonu 1997/1998 zagrał jednak tylko w siedmiu spotkaniach, by następnie przez pół roku nie grać w piłkę w ogóle. Wiosnę kolejnego roku spędził w II-ligowej Ceramice Opoczno, a jesień w III-ligowym stołecznym Okęciu, by w przerwie zimowej... po raz trzeci wylądować przy Łazienkowskiej. Wiosną zagrał w Legii w 15 meczach, a w sezonie 2000/2001 już we wszystkich 30 spotkaniach.

W późniejszym okresie swojej kariery bronił jeszcze bramki Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, Widzewa Łódź i Tura Turek. W roku 2005 zakończył karierę piłkarską i zajął się trenerką.

„Między pierwszym a ostatnim meczem rozegranym przez niego dla Legii minęło aż 14 lat. Początkowy okres pobytu w Legii upłynął mu głównie na rywalizacji z Maciejem Szczęsnym, z której przeważnie wychodził zwycięsko, choć jedne z najważniejszych meczów w historii klubu - w Lidze Mistrzów - ominęły go, gdyż trafił do ŁKS. Z Legią wygrał wszystkie trofea, jakie były możliwe do zdobycia w Polsce: mistrzostwo (dwa razy), Puchar Polski (cztery razy) i Superpuchar (dwa razy). Zawsze solidny, pochodzący z usportowionej rodziny. Dwaj jego bracia grali w ekstraklasie – Józef w ŁKS, a Ryszard m.in. w Legii. Jest wujkiem Pawła Golańskiego, byłego reprezentacyjnego obrońcy, który w młodym wieku próbował sił przy Łazienkowskiej” - czytamy o bramkarzu Wojskowych w Księdze Stulecia Legii.

***

Roszada zwrotna
Z kolei 13 kwietnia 2007 roku Dariusz Wdowczyk przestał być szkoleniowcem Legii. Ostatnim spotkaniem w roli trenera był mecz Górnik – Legia (1:0), rozegrany 7 kwietnia w Zabrzu. Sezon na stanowisku szkoleniowca pierwszej drużyny dokończył Jacek Zieliński.

Dariusz Wdowczyk w swojej karierze szkoleniowca kilkakrotnie wymieniany był jako potencjalny kandydat do objęcia funkcji trenera Legii. Stanowisko objął ostatecznie we wrześniu 2005, zastępując... Jacka Zielińskiego, który został jego asystentem, a po dwóch latach naturalnym następcą. Bilans meczów „Wdowca” jako trenera Legii to 39 zwycięstw, dziewięć remisów i 17 porażek. W 2006 roku zdobył z drużyną tytuł Mistrza Polski.