Historia: Kalendarium Legii (22 sierpnia) - Medale legionistów na IO w Rzymie

Igrzyska Olimpijskie w stolicy Italii miały dojść do skutku już w roku 1908, jednak z powodu erupcji wulkanu zostały ostatecznie przeniesione do Londynu. Rzym doczekał się ich 52 lata później, pokonując w rywalizacji miast-gospodarzy Lozannę, Detroit, Budapeszt, Brukselę, Meksyk oraz Tokio. Po raz pierwszy właśnie z Rzymu olimpijskie zmagania sportowców były szeroko transmitowane przez stacje telewizyjne na całym świecie. Polacy zdobyli ogółem 21 medali (cztery złote, sześć srebrnych i 11 brązowych), zajmując dziewiątą lokatę w klasyfikacji generalnej. Olimpijskie krążki zdobyło pięciu sportowców reprezentujących na co dzień barwy warszawskiej Legii.

Srebrne medale w turnieju drużynowym w szabli zdobyli Jerzy Pawłowski i Andrzej Piątkowski (walczyli wraz z Ryszardem Zubem, Wojciechem Zabłockim, Marianem Kuszewskim i Emilem Ochyrą). Jerzy Pawłowski urodził się 25 października 1932 w Warszawie (zmarł 11 stycznia 2005 roku). Legionista był pięciokrotnym medalistą igrzysk olimpijskich w szermierce oraz... malarzem. Wychowywał się w rodzinie patriotycznej, jego ojciec był żołnierzem AK. W roku 1949 rozpoczął treningi jako szermierz – od 1952 w WKS Legia, gdzie trafił pod skrzydła węgierskiego trenera Janosa Kevey'a (w tym samym roku zdobył mistrzostwo Polski we florecie oraz wystartował w IO w Helsinkach). W roku 1956 na IO w Melbourne zdobył dwa srebrne medale w turnieju szablistów – zarówno indywidualnie, jak i drużynowo. Rok później został pierwszym polskim indywidualnym mistrzem świata w szermierce, a w roku 1959 na MŚ w Budapeszcie przyczynił się do zdobycia przez Polskę pierwszego w historii tytułu drużynowych mistrzów świata. W 1960 roku podczas IO w Rzymie zdobył wraz z drużyną srebrny medal w szabli, zaś cztery lata później na IO w Tokio medal brązowy (także drużynowo). Na rok 1968 przypadł jego największy indywidualny sukces – złoty medal w szermierce w IO w Meksyku.

Jerzy Pawłowski jest bardzo utytułowanym legionistą – 19-krotnie zdobywał medale mistrzostw świata (siedmiokrotnie złoty: 1957, 1965, 1966 – indywidualnie oraz 1959, 1961, 1962, 1963 – drużynowo). Był również 14-krotnym mistrzem Polski w szabli oraz florecie. W roku 1967 Międzynarodowa Federacja Szermiercza uznała go za szablistę wszech czasów. W Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” dwukrotnie (1957, 1968) został uznany najlepszym sportowcem roku w Polsce.

Z kolei Andrzej Piątkowski przyszedł na świat 22 października 1934 roku w Warszawie (zmarł 11 czerwca 2010 roku). Szermierz i szablista Legii był trzykrotnym medalistą olimpijskim – tyleż razy stratował w IO i za każdym razem zdobywał medal w drużynie. W Melbourne '56 i w Rzymie '60 były to medale srebrne, w Tokio '64 zaś medal brązowy. Był również trzykrotnym mistrzem świata z drużyną (Budapeszt '59, Buenos Aires '62 i Gdańsk '63), a także wicemistrzem (Luksemburg '54) i dwukrotnym brązowym medalistą (Paryż '57 i Filadelfia '58). W swojej bogatej karierze zdobywał tytuły indywidualnego mistrza Polski (1966) oraz wicemistrza (1962), a także 12 tytułów mistrzowskich z drużyną. Przez większość kariery był związany z warszawską Legią (później również jako trener). Podpułkownik Wojska Polskiego w późniejszym okresie opracował m.in. układy pojedynków szermierczych w filmie „Pan Wołodyjowski” (wystąpił także w roli Turka walczącego z Wołodyjowskim, zarówno w filmie jak i serialu „Przygody pana Michała”.

Brązowy medal podczas IO w Rzymie (1960) zdobył w rzucie młotem legionista Tadeusz Rut. Lekkoatleta – Mistrz Europy i medalista olimpijski – urodził się 11 października 1931 roku w Przeworsku (zmarł 27 marca 2002 roku). Specjalizował się w rzucie młotem, choć startował także w rzucie dyskiem oraz w pchnięciu kulą. Trzykrotnie startował w IO, za każdym razem wchodząc do finału. Największy sukces osiągnął w Rzymie '60, gdzie zdobył brązowy krążek rzutem na odległość 65,64 m. W Melbourne '56 był 14, a w Tokio '64 zajął 10. miejsce. Tadeusz Rut czterokrotnie uczestniczył także w mistrzostwach Europy. W Bernie '54 zajął czwarte miejsce, zaś w Sztokholmie '58 wywalczył tytuł mistrza Europy bijąc rekord turnieju (64,78 m). Startował również w Belgradzie '62 (ósme miejsce) oraz Budapeszcie '66. Podczas swojej kariery był ośmiokrotnym mistrzem Polski (1955, 1956, 1957, 1958, 1961, 1964, 1965 – rzut młotem, 1956 – rzut dyskiem). 18-krotnie pobijał rekord Polski w rzucie młotem. Był zawodnikiem Czarnych Wrocław, OWKS Wrocław, Odry Wrocław, Burzy Wrocław oraz Legii Warszawa. Po zakończeniu kariery w roku 1967 był inżynierem w warszawskiej Hydrobudowie.

Krążek tego samego koloru zdobyła podczas IO w Rzymie lekkoatletka Legii Celina Gerwin – w biegu 4x100 m. Polska lekkoatletka i medalistka olimpijska Celina Gerwin (znana także pod nazwiskami Jesionowska i Orzechowska) urodziła się 3 listopada 1933 w Łomży. Startowała jako sprinterka, a pod koniec kariery także w biegu na 400 metrów. Podczas IO w Rzymie '60 zdobyła brąz w sztafecie 4x100 metrów (wraz z Teresą Wieczorek, Barbarą Janiszewską oraz Haliną Richter), indywidualnie zaś dotarła do półfinału biegu na 200 metrów. Legionistka wzięła udział w trzech mistrzostwach Europy. W Bernie '54 zajęła piąte miejsce w sztafecie 4x100 metrów, zaś w biegu na 100 metrów odpadła w półfinale. W Sztokholmie '58 wywalczyła brązowy medal w sztafecie 4x100 metrów, a w biegach na 100 m i 200 m dotarła do półfinałów. Przez większość swojej lekkoatletycznej kariery była zawodniczką CWKS Legia. Siedmiokrotnie triumfowała w mistrzostwach Polski (1964, 1965 i 1966 – bieg na 400 metrów, 1957, 1958, 1959 i 1960 – sztafeta 4x100 metrów).

Ostatnim legionistą, które w Rzymie '60 zdobył – także brązowy – medal, był ciężarowiec Jan Bochenek, który przyszedł na świat 20 września 1931 roku w Wołczkowie k/Stanisławowa (zmarł 2 listopada 2011 roku). Polski sztangista i medalista olimpijski dwukrotnie startował w IO. Podczas turnieju w Melbourne '56 zajął czwarte miejsce w wadze średniej (przegrał z brązowym medalistą różnicą wagi ciała), a w Rzymie '60 zdobył wspomniany brązowy krążek w wadze półciężkiej (zwyciężył Ireneusz Paliński). Bochenek dwukrotnie zdobywał brązowy medal mistrzostw świata (1957, 1959 – w wadze średniej). Był także srebrnym (1959) oraz brązowym (1956, 1957 i 1960 – w wadze średniej) medalistą mistrzostw Europy. Uczestniczył w mistrzostwach świata i Europy w latach: 1954 – 10. i 5. miejsce, 1955 – 6. i 4. miejsce oraz 1958 – 5. i 4. miejsce. Pięciokrotnie zdobywał również mistrzostwo Polski w wadze półciężkiej (1954, 1956, 1957, 1960, 1961). Był zawodnikiem Garnizonowego WKS Łódź oraz warszawskiej Legii. Po zakończeniu kariery zawodniczej został trenerem (m.in. ŁKS, Garnizonowego WKS Łódź oraz reprezentacji Polski).