Historia: Kalendarium Legii (24 października): Grad medali olimpijskich legionistów

XVIII Letnie Igrzyska Olimpijskie odbyły się w 1964 roku w japońskim Tokio (10-24 października 1964 roku). Były to pierwsze IO rozgrywane na kontynencie azjatyckim. Podczas nich medale zdobyło dziewięciu legionistów – reprezentantów Polski. Złoty krążek wywalczył w boksie Józef Grudzień. Srebrne medale przypadły w udziale szermierzowi (floret w drużynie) Januszowi Różyckiemu i lekkoatlecie (4x100) Marianowi Foikowi. Reszta sportowców trenujących na co dzień w barwach Wojskowych zdobyła brązowe krążki – Andrzej Badeński (lekka atletyka, 400 m), Jerzy Pawłowski, Andrzej Piątkowski, Ryszard Zub (szermierka, szabla drużynowo), Marian Zieliński (podnoszenie ciężarów) oraz Krystyna Jakubowska (siatkówka).

Zdobywca najcenniejszego krążka Józef Grudzień urodził się 1 kwietnia 1939 roku w Piasku Wielkim. Podczas swojej kariery reprezentował Pafawag Wrocław i Legię Warszawa. Boksował w wadze lekkiej, a swój największy sukces odniósł właśnie podczas Igrzysk Olimpijskich w Tokio (1964), gdzie został mistrzem olimpijskim (zwyciężył w finale Wiliktona Barannikowa z ZSRR). Cztery lata później – w Meksyku – zdobył srebrny medal. Grudzień z sukcesami startował także w mistrzostwach Europy – w Moskwie (1963, odpadł w ćwierćfinale), w Berlinie (1965, został wicemistrzem), a dwa lata później w Rzymie (zdobył tytuł mistrza Europy). Był również trzykrotnym mistrzem Polski (1965, 1967, 1968). Po zakończeniu pięściarskiej kariery pracował jako trener oraz technolog, a także jako działacz PKOl.

Srebrny medalista we florecie Janusz Różycki przyszedł na świat 10 maja 1939 roku w Warszawie. Jako szermierz głównie walczył właśnie we florecie. Dwukrotnie brał udział w igrzyskach olimpijskich. W Rzymie (1960) dotarł do półfinału indywidualnie, a w turnieju drużynowym zajął z polskim zespołem 5.–8. miejsce. W Tokio (1964) zaś zdobył wspomniany srebrny medal w turnieju drużynowym (wraz z nim w drużynie byli: Egon Franke, Ryszard Parulski, Zbigniew Skrudlik oraz Witold Woyda). Różycki był także drużynowym wicemistrzem świata z Gdańska (1963), a także dwukrotnym brązowym medalistą (również drużynowym) z Turynu (1961) i Buenos Aires (1962). W walkach indywidualnych zdobył mistrzostwo Polski (1960), wicemistrzostwo (1959) oraz brązowy medal (1967). Siedmiokrotnie był także drużynowym mistrzem Polski we florecie i szabli z zespołem Legii Warszawa.

Z kolei srebrny medalista w biegu na 4x100 metrów Marian Foik urodził się 6 października 1933 roku w Bielszowicach (zmarł 20 maja 2005 roku w Warszawie). Nazywany był „białą błyskawicą”. Koronną konkurencją legionisty był bieg na 200 metrów, w której jego największym osiągnięciem był srebrny medal mistrzostw Europy. Startował również w polskiej sztafecie 4×100 metrów – zdobył w niej srebrny medal na mistrzostwach Europy (1962, w składzie Juskowiak, Zieliński, Syka oraz Foik), a także wspomniany srebrny medal igrzysk olimpijskich w Tokio (1964, w składzie Zieliński, Maniak, Foik oraz Dudziak). Na polskich bieżniach dominował przez 10 lat – od 1955 do 1965 roku, zdobywając w tym czasie 18 tytułów mistrza Polski: 1955, 1957, 1958, 1960, 1961, 1964 (w biegu na 100 metrów), 1955, 1958, 1959, 1961, 1963, 1964 (w biegu na 200 metrów) oraz 1955, 1958, 1961, 1963-1965 (w sztafecie 4×100 metrów). Trzydzieści razy ustanawiał rekordy kraju w biegach na 100 i 200 m, a także w sztafecie 4x100 m. W roku 1964 lekkoatleta został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Podczas swojej kariery reprezentował  barwy Spójni Katowice, Technika Zamość, Legii Warszawa oraz Śląska Wrocław.

Andrzej Badeński, który wywalczył w Japonii krążek z brązowego kruszcu w biegu na 400 metrów, urodził się 10 maja 1943 roku w Warszawie (zmarł 28 września 2008 roku w Wiesbaden). Medalista olimpijski (1964), mistrz Europy oraz wielokrotny mistrz Polski lekkoatletykę trenował w Legii Warszawa (jest wychowankiem trenera Gerarda Macha). Był najlepszy w biegach sztafetowych w latach 60. 40-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych 1961–1973 (77 startów – 17 zwycięstw indywidualnych), jest 27-krotnym rekordzistą Polski (400 m oraz sztafety: 4×400 m – klubowa i reprezentacyjna, 4×200 m reprezentacyjna oraz sztafeta szwedzka klubowa i reprezentacyjna) i 10-krotnym mistrzem Polski: 400 m (1962–1965, 1967), 4×400 m (1963, 1965, 1966) oraz 4×100 m (1965, 1969). Był również trzynastokrotnym mistrzem Polski w biegach na dystansie 400 metrów, a także w sztafetach 4×100 metrów i 4×400 metrów (rekord życiowy w biegu na 400 m ustanowiony został w 1968 roku i wynosił 45,42 s). Czterokrotnie reprezentował kraj na mistrzostwach Europy (1962, 1966, 1969, 1971) zdobywając podczas nich trzy medale: złoty (w sztafecie 4x400 m) oraz srebrny (w biegu na 400 m w Budapeszcie w 1966 r., oraz srebrny w sztafecie 4x400 m w Helsinkach w roku 1971). Był także uczestnikiem finałów Pucharu Europy (1965, 1967, 1970), Europejskich Igrzysk Halowych (1967, 1968, 1969) oraz Halowych mistrzostw Europy (1970, 1971, 1972) podczas których zdobył dziewięć medali: złoty (dwukrotnie w biegu na 400 m – 1968, 1971 oraz pięciokrotnie złoty w sztafetach). Był także trzykrotnym uczestnikiem finału Pucharu Europy (1965, 1967, 1970). W roku 1974 wyjechał jako kibic na mistrzostwa świata w piłce nożnej w RFN i do Polski już nie powrócił.

Siatkarka Krystyna Jakubowska-Tabaka przyszła na świat 15 grudnia 1942 roku w Warszawie. Absolwentka stołecznego Technikum Budowlanego była w swojej karierze zawodniczką Drukarza, Legii oraz kilku klubów włoskich. Grając w Legii była trzykrotną wicemistrzynią Polski (1967-69) oraz trzykrotną brązową medalistką (1970-72). W kadrze Polski wystąpiła 169 razy (w latach 1961-69). Dwukrotnie uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich: w 1964 roku w Tokio oraz w 1968 roku w Meksyku – na obydwu zdobywała z drużyną brązowy medal. Z reprezentacją Polski wywalczyła także brązowy medal mistrzostw świata (1962) oraz dwa srebrne krążki mistrzostw Europy (1963, 1967).

Sylwetki pozostałych medalistów z igrzysk olimpijskich w Tokio (1964), którzy wywodzili się z naszego klubu, przedstawiliśmy we wcześniejszych odcinkach cyklu – przy okazji innych wielkich triumfów.

***

24 października 1954 roku pierwszego gola w barwach Legii strzelił Lucjan Brychczy – w spotkaniu z Polonią Bydgoszcz (2:1).