Historia: Kalendarium Legii (17 października): Żelazny pomocnik z Łazienkowskiej

Marceli Strzykalski urodził się 19 lutego 1931 roku w Nowym Bytomiu. W swojej karierze reprezentacyjny pomocnik występował w wielu klubach, lecz największe sukcesy odniósł z warszawską Legią. Karierę rozpoczynał jako 11-latek w Pogoni Nowy Bytom (1942-1947), skąd trafił do Bobrka Karb Bytom. W roku 1950 przeniósł się do Zagłębia Sosnowiec, by po roku trafić do Kielc (WKS – w latach 1951-1952). Tam także nie zagrzał zbyt długo miejsca i w roku 1952 wylądował w Wawelu Kraków, a... po roku w Ślęzie Wrocław.

Wreszcie w roku 1954 po utalentowanego pomocnika sięgnęła warszawska Legia. Strzykalski w barwach Wojskowych zadebiutował 17 października 1954 roku – w spotkaniu z ŁKS przy Łazienkowskiej. Przez dziewięć kolejnych sezonów zawodnik rozegrał w barwach stołecznego zespołu 177 meczów, w których strzelił 20 goli. Był współtwórcą pierwszych wielkich sukcesów Wojskowych – w latach 1955 i 1956 sięgnął z Legią po mistrzostwo oraz Puchar Polski. Były to pierwsze ogólnokrajowe trofea w historii warszawskiego klubu. Wystąpił także w pierwszym spotkaniu legionistów w europejskich pucharach – 12 września 1956 roku – w przegranej potyczce o Puchar Europy ze Slovanem Bratysława (0:4).

Przedstawiciel pierwszej Wielkiej Legii, wspólnie z innym legionistą Edmundem Zientarą tworzyli swego czasu świetną linię pomocy zarówno w Legii, jak i w reprezentacji Polski (17 meczów, uczestnik IO w 1960 roku). Ambitny, niezwykle silny i twardo grający zawodnik (wcześniej przez jakiś czas trenował boks), ostatni mecz z „eLką” na piersi rozegrał 31 marca 1963 roku – z Ruchem Chorzów przy Łazienkowskiej. Po wyjeździe z Warszawy grał jeszcze w Wawelu Kraków, gdzie w roku 1964 zakończył przygodę z piłką. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako szkoleniowiec (m.in. w GKS Katowice).

„Jako młody chłopak zapisał się do klubu Pogoń Nowy Bytom. Futbol jednak nie był jedyną dyscypliną sportu, którą z zamiłowaniem uprawiał. Najpierw próbował swych sił w zapasach, a podczas odbywania służby wojskowej w jednostce w Kielcach zgłosił się na treningi do Garnizonowego Klubu Sportowego do sekcji... bokserskiej. Umiejętności wyniesione z maty i ringu miały wpływ na jego karierę piłkarską, mówiono o nim 'żelazny pomocnik', 'silny jak tur'. A że dysponował dobrymi warunkami fizycznymi i siłą, rywale odbijali się od niego niczym od ściany. Z Kielc został przeniesiony rozkazem do krakowskiego Wawelu, gdzie stał się podstawowym zawodnikiem beniaminka ligi, który wywalczył wicemistrzostwo Polski. Po rozwiązaniu tej drużyny trafił do CWKS Warszawa. Przy Łazienkowskiej wraz z Edmundem Zientarą stworzył znakomicie rozumiejący się duet rozgrywających. Odzwierciedleniem ich gry stał się dublet zdobyty w 1956 roku. Dla Marcelego był to już drugi taki sukces, wcześniej grał w parze z Zygmuntem Piedą. Obok Brychczego, Pohla, Szymkowiaka, Zientary był największą gwiazdą CWKS. Wspaniała postawa w drużynie klubowej doprowadziła go do udziału w IO 1960 w Rzymie. Grał w Legii do 1963 roku, po czym wrócił do klubu, w którym odniósł pierwszy sukces – krakowskiego Wawelu, gdzie zakończył karierę” - pisze o Marcelu Strzykalskim jeden z autorów Księgi Stulecia Legii Wiktor Bołba.

***

Z kolei 17 października 1948 roku inny legionista – Józef Oprych – zadebiutował w reprezentacji Polski w towarzyskim spotkaniu z Finlandią (1:0). Był to jego jedyny występ w kadrze. Józef Oprych urodził się 18 lutego 1923 roku w Morawskiej Ostrawie (zmarł 3 grudnia 2006 roku). Utalentowany napastnik treningi rozpoczynał w roku 1936 w rodzinnym mieście (Slovan Morawska Ostrawa), skąd trafił do drużyn KS Chełmek oraz TS Mościce Tarnów.

Po wybuchu II wojny światowej opuścił Polskę i wstąpił do wojska we Francji (służył u generała Maczka w roku 1940, brał udział w bitwie pod Arnhem i dostał się do niemieckiej niewoli). Po powrocie do kraju w roku 1947 został piłkarzem warszawskiej Legii. Zadebiutował w spotkaniu z Polonią Bytom 14 marca 1948 roku. Przez cztery lata występów w Warszawie rozegrał 87 meczów i strzelił 10 goli. Dynamiczny, silny napastnik po opuszczeniu stolicy (ostatni mecz w barwach Wojskowych rozegrał 4 listopada 1951 roku – z Cracovią) przez osiem lat występował jeszcze w Tarnovii Tarnów, gdzie w roku 1950 zakończył czynne uprawianie sportu. Zmarł 3 grudnia 2006 roku.